Ο όρος όμως «Υβριστοφιλία», Hybristophilia όπως είναι γνωστός στην αγγλική γλώσσα (με πρώτο συνθετικό την ελληνική λέξη Ύβρις), επινοήθηκε σχετικά πρόσφατα απ’ τον ψυχολόγο-σεξολόγο και συγγραφέα John Money (που ήταν ειδικευμένος στα θέματα που άπτονται της σεξουαλικής ταυτότητας και της βιολογίας του φύλου κι εργαζόταν για χρόνια στο Johns Hopkins University), για να προσδιορίσει τα άτομα (γυναίκες ως επί το πλείστον) που έλκονται, ερωτεύονται και διεγείρονται σεξουαλικά από ανθρώπους που έχουν διαπράξει ιδιαιτέρως βίαια, αποτρόπαια και ειδεχθή εγκλήματα και συμπεριλαμβάνεται σύμφωνα με τις κατατάξεις των σεξολόγων, στις παραφιλίες. Η Υβριστοφιλία είναι γνωστή και ως Σύνδρομο Bonnie & Clyde, για προφανείς λόγους.
Με τις κατατάξεις και τις κατηγοριοποιήσεις, είμαι εκ προοιμίου αντίθετη και θα το ξέρετε όσοι έρχεστε συχνά εδώ, μιας και έτσι είναι σαν να θεωρείται μόνο το άτομο υπεύθυνο για τις πράξεις του και τη συμπεριφορά του. Αλλά επειδή κάπως πρέπει να σας εξηγήσω λίγα πράγματα γι’ αυτό το θέμα, αναγκαστικά χρησιμοποιώ την συγκεκριμένη ορολογία. Θα είχε σημασία όμως να εξετάζαμε και τον ρόλο της κοινωνίας και ειδικά των ΜΜΕ, αλλά και της βιομηχανίας του κινηματογράφου που μετατρέπουν τους ανθρώπους που διαπράττουν ειδεχθή εγκλήματα σε είδωλα. Δεν ασχολήθηκε βλέπετε κανείς εκτενώς ερευνητικά εννοώ, μ’ αυτό το ζήτημα. Όπως δεν έχει μελετηθεί επαρκώς και το γιατί κάποιοι άντρες, από κακώς εννοούμενο θαυμασμό, γίνονται μιμητές των εγκλημάτων άλλων αντρών, οι λεγόμενοι «αντιγραφείς» όπως τους αναφέρει η Εγκληματολογία. Οι ψυχαναλυτές θα είχαν πολλά να πουν επ’ αυτού, αλλά προς το παρόν, ας δούμε τι συμβαίνει με τις γυναίκες για τις περί ου ο λόγος, τις fan των βαρυποινιτών.
Η υβριστοφιλία λοιπόν, διακρίνεται σε παθητική και ενεργητική. Στην πρώτη κατηγορία, την παθητική υβριστοφιλία, εντάσσονται οι περιπτώσεις των γυναικών (γνωστές ως SKGs, δηλαδή serial killer groupies), που στέλνουν ερωτικές επιστολές (fan mail) στους βαρυποινίτες, που θεωρούν ότι παρά τα ειδεχθή εγκλήματα που έχουν αυτοί διαπράξει εκείνες προσωπικά δεν θα τις βλάψουν ποτέ, που πιστεύουν μ’ έναν ρομαντικό τρόπο πως είναι ικανές να αλλάξουν την ζωή των παραληπτών των γραμμάτων τους (έχουν φαντασιώσεις διάσωσης), αλλά παρά το ότι δικαιολογούν την εγκληματική δραστηριότητα των αντρών αυτών, δεν έχουν την πρόθεση να συμμετάσχουν σ’ αυτήν. Στην ενεργητική υβριστοφιλία όμως, στη δεύτερη κατηγορία, αλλάζουν τα πράγματα, καθώς οι γυναίκες που εντάσσονται σ’ αυτήν, είναι καθ’ όλα πρόθυμες να βοηθήσουν τους άντρες που ερωτεύτηκαν στην εγκληματική τους δράση, να αποκρύψουν τα εγκλήματά τους, να τους παράσχουν άλλοθι, να δελεάσουν θύματα αν χρειαστεί, να τελέσουν μαζί τους αξιόποινες πράξεις, ακόμη και να σκοτώσουν.
Έχουν γίνει κάποιες εικασίες ως προς την αιτία της υβριστοφιλίας. Η Κάθριν Ράμσλαντ, καθηγήτρια ιατροδικαστικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο DeSales, μελετά την πάθηση στις γυναίκες και αναφέρει ότι ορισμένες από τις γυναίκες που έχουν παντρευτεί ή έχουν βγει ραντεβού με κατά συρροή δολοφόνους έχουν τους ακόλουθους λόγους:
- Χαμηλή αυτοεκτίμηση και έλλειψη πατρικής φιγούρας
- Μερικοί πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν έναν άνθρωπο τόσο σκληρό και ισχυρό, όσο ένας κατά συρροή δολοφόνος
- «Άλλοι «βλέπουν» το μικρό αγόρι που ήταν κάποτε ο δολοφόνος και προσπαθούν να το αναθρέψουν».
- «Μερικοί ήλπιζαν να μοιραστούν τα φώτα των μέσων ενημέρωσης ή να συνάψουν συμφωνία για βιβλίο ή ταινία».
- "Έπειτα, υπάρχει η ιδέα του 'τέλειου φίλου'. Ξέρει πού βρίσκεται ανά πάσα στιγμή και ξέρει ότι τη σκέφτεται. Ενώ μπορεί να ισχυριστεί ότι κάποιος την αγαπά, δεν χρειάζεται να υπομένει την καθημερινότητα. Θέματα που εμπλέκονται στις περισσότερες σχέσεις Δεν μπορεί να κάνει πλύσιμο, να μαγειρέψει και να λογοδοτήσει σε αυτόν για πολύ καιρό".
- "Ορισμένοι ειδικοί ψυχικής υγείας συνέκριναν τον ερεθισμό με δολοφόνους με ακραίες μορφές φανατισμού. Θεωρούν τέτοια άτομα ως ανασφαλή άτομα που δεν μπορούν να βρουν αγάπη με κανονικούς τρόπους ή ως γυναίκες που αποφεύγουν την αγάπη που αναζητούν ρομαντικές σχέσεις που δεν μπορούν να ολοκληρωθούν."
Ο ψυχολόγος Leon F. Seltzer πιστεύει ότι η πάθηση μπορεί να σχετίζεται με τον κίνδυνο που συνεπάγεται το ραντεβού με έναν εγκληματία, την επιθυμία να τον δαμάσει ή να τον διορθώσει και με πρωτόγονα ένστικτα που βασίζονται στην εξελικτική ψυχολογία. Στην τελευταία θεωρία, αναφέρει ότι η κυριαρχία είναι ελκυστική, καθώς θα σήμαινε ότι τέτοιοι άνδρες θα μπορούσαν να προστατεύσουν τις γυναίκες και τους απογόνους τους, σύμφωνα με την εξελικτική ιστορία. Ο Seltzer λέει ότι οι γυναίκες, σήμερα, μπορεί συνειδητά να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι συνετό να βγαίνουν ραντεβού με έναν κατά συρροή δολοφόνο, αλλά παρόλα αυτά τις ελκύουν. Συγκεκριμένα, αναφέρει "ως θεραπευτής έχω συναντήσει πολλές γυναίκες που θρηνούσαν την ευαλωτότητά τους απέναντι σε κυρίαρχους άνδρες που, συνειδητά, αναγνώρισαν ότι ήταν όλοι λάθος για αυτές".
Ως απόδειξη της φανταστικής προτίμησης των γυναικών για κυρίαρχους άνδρες, αναφέρεται στο βιβλίο A Billion Wicked Thoughts: What the World's Largest Experiment Reveals about Human Desire των Ogi Ogas και Sai Gaddam. Ο Seltzer συζητά το επιχείρημα των Ogas και Gaddam ότι αυτή η φαντασία είναι η κυρίαρχη πλοκή των περισσότερων ερωτικών/ρομαντικών βιβλίων και ταινιών που γράφτηκαν για γυναίκες, αλλά η φαντασία πάντα υποστηρίζει ότι αυτή η ανδρική κυριαρχία είναι υπό όρους, «δεν αντιπροσωπεύει αληθινά την πιο εσωτερική πραγματικότητα του άνδρα». Λέει επίσης ότι στην πραγματικότητα, πολύ λίγες γυναίκες επηρεάζονται πραγματικά από αυτά τα «πρωτόγονα ένστικτα».
Οι γυναίκες που γράφουν ερωτικά γράμματα σε, ή ακόμα και καταδιώκουν, άντρες που είναι φυλακισμένοι για έγκλημα αναφέρονται μερικές φορές ως γκρουπ της φυλακής.
Έχουν γραφτεί σχετικά βιβλία. Στο ένα απ’ αυτά, που έχει τίτλο «Women Who Love Men Who Kill», η δημοσιογράφος Sheila Isenberg, που πήρε πολλές σχετικές συνεντεύξεις, αναφέρει πως κατάλαβε μέσα απ’ τα λόγια τους πως τέτοιες σχέσεις προσφέρουν ένα είδος δύναμης, ένα είδος ελέγχου (μιας και εκείνες επιλέγουν το αν θα δεχτούν τα τηλεφωνήματα απ’ τη φυλακή, το πότε θα επισκεφτούν τους κρατουμένους, γνωρίζουν που βρίσκεται ο αγαπημένος τους κάθε στιγμή κτλ), μια μετάβαση από το είμαι Καμία στο είμαι Κάποια, σε γυναίκες με χαμηλή αυτοεκτίμηση, που έχουν καταπιεστεί σεξουαλικά (αναφέρει τις αυστηρές διδαχές του Καθολικισμού) εξαιτίας του θρησκεύματος απ’ την οικογένεια τους, που έχουν επικριτικές μητέρες, που έχουν χάσει τον πατέρα τους ή εκείνος δεν βρίσκεται κοντά τους. Αυτές οι γυναίκες, είναι ικανές να κάνουν πολλές θυσίες προκειμένου να βρίσκονται κοντά στους αγαπημένους τους, όπως να παρατήσουν την δουλειά τους, να ξοδέψουν μεγάλα χρηματικά ποσά σε συνηγόρους υπεράσπισης κτλ, να περιμένουν ώρες για να τους επισκεφτούν και να υπόκεινται κάθε φορά σε εξευτελιστικό σωματικό έλεγχο.
Ο κοινωνιολόγος-εγκληματολόγος Jack Levin, που διευθύνει το Brudnick Center on Violence, στο Northeastern University, στη Βοστόνη: Αυτό που αγαπούν αυτές οι γυναίκες είναι το να είναι διάσημες (celebrity status). Είναι οι ίδιες γυναίκες που μπορεί να ερωτευτούν έναν ροκ σταρ ή κάποιον καλλιτέχνη της ραπ. Όταν γράφουν σε ένα αστέρι της ροκ, το καλύτερο που μπορούν να περιμένουν είναι ένα τυποποιημένο υπογεγραμμένο αυτόγραφο. Όταν όμως γράφουν σε έναν κατά συρροή δολοφόνο, μπορεί και να ‘κερδίσουν’ μια πρόταση γάμου.
Η ιατροδικαστική ψυχολόγος Katherine Ramsland αναφέρει μερικούς από τους λόγους που έχουν χρησιμοποιήσει οι υβριστόφιλοι για να εξηγήσουν τα κίνητρά τους. Κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν έναν άνθρωπο τόσο σκληρό και ισχυρό όσο ένας κατά συρροή δολοφόνος, ενώ άλλοι «βλέπουν» το μικρό αγόρι που ήταν κάποτε ο δολοφόνος και προσπαθούν να το αναθρέψουν. Υπάρχουν και κάποιοι, λίγοι, που ελπίζουν να μοιραστούν τα φώτα της δημοσιότητας ή να κάνουν συμφωνία για ένα βιβλίο ή μία ταινία.
Έπειτα, υπάρχει και η έννοια του «τέλειου φίλου». Ξέρει πού βρίσκεται ανά πάσα στιγμή και ξέρει ότι τη σκέφτεται. Ενώ μπορεί να ισχυριστεί ότι κάποιος την αγαπάει, δεν χρειάζεται να υπομείνει τα καθημερινά ζητήματα που εμπλέκονται στις περισσότερες σχέσεις. Δεν έχει να πλύνει ρούχα, δεν μαγειρεύει γι’ αυτόν και δεν του δίνει λογαριασμό τι κάνει. Μπορεί να κρατήσει τη φαντασίωση «τέλεια» για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Από την άλλη, σύμφωνα με την Dr. Joan Harvey, ψυχολόγο στο Πανεπιστήμιο του Newcastle, οι υβριστόφιλοι μπορεί να έχουν καλές προθέσεις, αν και λανθασμένες. Πολλοί άνθρωποι που επισκέπτονται φυλακισμένους πιστεύουν ότι βρίσκονται εκεί επειδή η ζωή δεν τους φέρθηκε καλά, ότι μπορεί να μην είναι αποκλειστικά δικό τους λάθος. Μπορεί να είναι ο τύπος του καλοθελητή, που συγκινείται από την εικόνα του μοναχικού θύματος στο κελί της φυλακής του.
«Αλλά αν ήθελαν πραγματικά να βοηθήσουν, θα ήταν καλό να διαλέξουν κάποιον που θα μπορούσε να αλλάξει τον εαυτό του με λίγη υποστήριξη και αυτοεκτίμηση. Με έναν κατά συρροή δολοφόνο, δεν πρόκειται να κάνεις τίποτα καλό… Θέλουν να ασχοληθούν με το αξιολύπητο πλάσμα στο κελί της φυλακής. Δεν ασχολούνται με το τέρας», τονίζει η Harvey.
Οι νευροεπιστήμονες Όγκο Όγκας και Σάι Γκάνταμ, διενήργησαν μια έρευνα που δημοσιεύθηκε το 2011. Η βιβλιογραφία τους περιέχει περίπου 1.300 πηγές και τεράστιο όγκο δεδομένων τα οποία πήραν από το ίντερνετ κυρίως.
Ανέλυσαν ποστ στα σόσιαλ, αναζητήσεις στο γκουγκλ και άπειρα μυθιστορήματα της λεγόμενης «ρομαντικής» λογοτεχνίας.
Από όλα αυτά προκύπτει ότι οι γυναίκες δείχνουν προτίμηση στους «δυνατούς άντρες με αυτοπεποίθηση και συχνά έπαρση», στα λεγόμενα alpha males. Ατυχώς για τις γυναίκες, αυτού του ίδους οι αντρικές συμπεριφορές, στην πραγματικότητα είναι εγωκεντρικές και χωρίς ευαισθησία και ενσυναίσθηση, ενώ συχνά καταλήγουν σε ψυχολογική και σωματική βία εκ μέρους τους.
Αν ρωτήσουμε τις γυναίκες οι περισσότερες, αν όχι όλες, θα μας πουν ότι θέλουν έναν άντρα ενσυναισθητικό, με κατανόηση και σεβασμό. Μόνο που η αρχετυπική «καλωδίωση» του μυαλού μας μάς τραβάει στα «κακά αγόρια». Γιατί; Η Αμερικανίδα συγγραφέας ερωτικών-αισθηματικών μπεστ σέλερ Άντζελα Νάιτ το θέτει πολύ απλά:
«Η γυναίκα των σπηλαίων που κρύβεται μέσα της ξέρει ότι το καλό παιδί θα γίνει το πρώτο γεύμα για το λιοντάρι». Άλλο που δεν υπάρχει πλέον λιοντάρι, αλλά ούτε και σπηλιές. Η εξελικτική ψυχολογία «βλέπει» τη γυναίκα των σπηλαίων μέσα μας...
Οι Όγκας και Γκάνταμ καταλήγουν σε ένα σοκαριστικό συμπέρασμα: «Το να σκοτώνεις ανθρώπους φαίνεται ότι είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος για να τραβάς την προσοχή των θηλυκών».
«Εγώ θα τον θεραπεύσω»
Μια κυρίαρχη φαντασίωση που φαίνεται να λειτουργεί πολύ αποτελεσματικά σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι ο μισογυνισμός, ή ακόμη και η εγκληματική φύση αυτών των αντρών είναι μια προσωρινή κατάσταση, την οποία οι ίδιες μπορούν να «θεραπεύσουν» με την καλοσύνη και την αγάπη τους.
Σε διαβαθμίσεις αυτό είναι κάτι που έχουμε ζήσει οι περισσότερες γυναίκες στη ζωή μας. Θεωρούμε ότι η «κακή» πλευρά του άντρα, η βιαιότητα και η έλλειψη εσυναίσθησης είναι μόνο η αρχή της ιστορίας και ότι η δική μας αφοσίωση μπορεί τελικά να μεταμορφώσει τον άλλον και να βγάλει στην επιφάνεια τον καλό του εαυτό που είναι κρυμμένος κάπου βαθιά μέσα του.
«Είναι δύσκολο να πεις που τελειώνει ο κακός άντρας και ξεκινάει ο αντιήρωας», λέει η Γούλετ και εξηγεί: «Υπάρχει τεράστια επικάλυψη σ' αυτό το σημείο και η συνέπεια είναι να μετατρέπονται σε ρομαντικές φιγούρες αυτοί οι άντρες: Πολύ ελαττωματικοί αλλά ανθρώπινοι, σκοτεινοί και κακοί αλλά τόσο μα τόσο ενδιαφέροντες. Όσο βλέπουμε σαν γοητευτικούς τους αντι-ήρωες, τόσο θα εξιδανικεύουμε και τους κακούς άντρες σε κάποιο βαθμό».
«Σε πάρα πολλές από αυτές τις περιπτώσεις, οι γυναίκες δεν γοητεύονται από τον ίδιο τον άντρα, αλλά από τα “ψίχουλα” καλοσύνης που αυτός προσφέρει: Μια όμορφη βόλτα, ένα κουτί σοκολατάκια, μερικές άνευ ουσίας υποσχέσεις... Είναι δύσκολο να δεις το κακό όταν έρχεται μιξαρισμένο με το καλό», καταλήγει.
Ο πρίγκιπας και το Άρλεκιν
Πολλές έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τεράστιο ρόλο στην ψυχολογία αυτών των γυναικών -είτε ως στοιχείο διερεύνησης, είτε διατηρώντας την- παίζουν τα βιβλία της «ρομαντικής λογοτεχνίας», τα ξέραμε παλιά σαν Άρλεκιν. Πολλοί τα ονομάζουν το «γυναικείο πορνό» και όχι άδικα: Παγκοσμίως η ρομαντική λογοτεχνία πουλάει «αίσθημα» στις γυναίκες πιο πολύ απ' ότι πουλάει το πορνό «σάρκα» στους άντρες.
Η «ρομαντική λογοτεχνία» αν αναλυθεί προσεκτικά φανερώνει πολύ δυσάρεστες αλήθειες.
Οι περισσότεροι πρωταγωνιστές της είναι «σκληροί άντρες» που με την επιμονή και την αγάπη της πρωταγωνίστριας «μεταστρέφονται» και αφού την περάσουν από μεσαιωνικά βασανιστήρια, τελικά την παντρεύονται. Φυσικά η ρομαντική λογοτεχνία δεν μάς λέει ποτέ πως περνάνε οι πρωταγωνίστριες μετά το γάμο...
Σε μια, λοιπόν, κάπως υπερβολική προβολή αυτού του μοντέλου, γιατί να μην ερωτευτεί κάποια τον κατά συρροή δολοφόνο και να ελπίζει να τον αλλάξει;
«Ας πάρουμε για παράδειγμα την πολύ επιτυχημένη τριλογία Fifty Shades of Grey, η οποία περιγράφει πολύ αναλυτικά μια ολόκληρη σειρά σεξουαλικών σκηνών BDSM. Είναι προφανές ότι η επιτυχία των συγκεκριμένων βιβλίων και ταινιών δεν οφείλεται στη λογοτεχνική τους αξία, αλλά στις φαντασιώσεις που καλλιεργούν και στα δύο φύλα: Ο άντρας είναι ο απόλυτος κυρίαρχος τόσο στο κρεβάτι όσο και έξω από αυτό.
Οι ήρωες της ρομαντικής λογοτεχνίας κατά κανόνα είναι πολύ ικανοί άντρες, για την ακρίβεια είναι οι καλύτεροι σε αυτό που κάνουν. Ειρωνικά, το ίδιο και οι κατά συρροή δολοφόνοι, άλλο που το δικό τους σκιλ είναι να εξολοθρεύουν ανθρώπους.
Ο συνδυασμός ικανότητας και επικυριαρχίας, είναι απόλυτα λογικό να γοητεύει νεαρότερες γυναίκες, κάτι που και πάλι μπορεί να σχετίζεται με το αρχέγονο ένστικτο της επιλογής δυνατού συντρόφου: οι γυναίκες έπρεπε να βρουν κάποιον που θα τις φρόντιζε, εκείνες και τα παιδιά τους, θα έφερνε φαγητό αλλά και θα τις προστάτευε από κάθε είδους εξωτερική απειλή», γράφει ο καθηγητής Ψυχολογίας Λίον Σέλτζερ στο Ρsychology Τoday.
Είναι πολύ πιο συχνό απ' ότι θα θέλαμε να πιστεύουμε το φαινόμενο γυναικών που επιλέγουν άντρες για όλα τα λάθος χαρακτηριστικά. Το χειρότερο, δε, είναι ότι οι ίδιες το ξέρουν. Εδώ επανερχόμαστε στο «εγώ θα τον αλλάξω», μια αντίληψη των γυναικών που πηγάζει κυρίως από τον τρόπο με τον οποίο έχουμε μάθει να συνδεόμαστε από μικρές.
Οι περισσότεροι άντρες, όταν έρχονται αντιμέτωποι ως παιδιά με ψυχολογική, συναισθηματική, ή και πραγματική βία, με εγκατάλειψη ή απόρριψη από τις οικογένειές τους, καταφεύγουν σε άμυνες είτε απομάκρυνσης είτε εναντίωσης.
Οι γυναίκες σε εκείνη της υποταγής, μια άμυνα που σε ένα τεράστιο ποσοστό διατηρείται και στην ενήλικη ζωή, με τη μορφή νεύρωσης πλέον.
Οι εγκέφαλοι των γυναικών είναι, συνεπώς, «προγραμματισμένοι» ότι «αποστολή τους είναι να ηρεμήσουν, να θεραπεύσουν ή να μαλακώσουν την άγρια καρδιά του αρχέτυπου αρσενικού». Προκειμένου και να προστατευτούν από αυτό...
Εξιδανικεύω αυτό από το οποίο κινδυνεύω; Κι όμως...
Υπάρχει η εσφαλμένη αντίληψη ότι την εποχή του Τεντ Μπάντι και του Κυριάκου Παπαχρόνη υπήρξε έξαρση στα κατά συρροή εγκλήματα σεξουαλικού τύπου.
Αυτό δεν ισχύει. Οι άντρες εξακολουθούν να σκοτώνουν τις γυναίκες, απλώς πλέον η τεχνολογία έχει προχωρήσει τόσο που δεν μπορούν να συνεχίζουν να το κάνουν για πολύ χωρίς να τους πιάσουν.
Οι γυναίκες ξέρουν ότι κινδυνεύουν και σύμφωνα με μια ακόμη θεωρία, καταφεύγουν στην εξιδανίκευση και ρομαντικοποίηση αυτού ακριβώς από το οποίο κινδυνεύουν: Της εναντίον τους αντρικής βίας.
Θύματα σεξουαλικής βίας αναφέρουν μετά την επίθεση που δέχτηκαν ότι πέρασαν μια περίοδο ελευθεριότητας σχετικά με το σώμα τους και το σεξ: «Αν λες πάντα ναι, τότε δεν μπορεί κανείς να σε εξαναγκάσει να πεις όχι».
Η γοητεία που ασκούν σε κάποιες γυναίκες άντρες σαν τον Μπάντι, τον Παπαχρόνη ή τον Χαράλαμπο Αναγνωστόπουλο, ίσως είναι μια απόπειρα να συνδέσουν εσωτερικά την αδιανόητη βία που άσκησαν οι συγκεκριμένοι άντρες σε κάποιες γυναίκες με την καθημερινή βία των αντρών. Αν τα δω όλα, τίποτα δεν θα με εκπλήσσει, εν ολίγοις...
Αξιοσημείωτες περιπτώσεις υβριστοφιλίας
Τεντ Μπάντι: Ο γάμος λίγο πριν τη θανατική ποινή
Ο όμορφος, χαρισματικός και δαιμονικά χειριστικός τρελός που βίαζε και δολοφονούσε σε όλες τις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1970 προσέλκυε τις γυναίκες στις εμφανίσεις του στα δικαστήρια σαν να ήταν ροκ σταρ -και κατά κάποιο τρόπο ήταν. Τα ερωτικά γράμματα που λάμβανε ο Τεντ Μπάντι στη φυλακή λέγεται ότι ήταν εκατοντάδες. Ενώ αντιμετώπιζε κατηγορίες για φόνο στη Φλόριντα, έγινε ο φίλος της Carole Ann Boone, η οποία ήταν πεπεισμένη για την αθωότητά του -ακόμη και μετά την καταδίκη του για τρεις φόνους.
Το ζευγάρι παντρεύτηκε στην αίθουσα του δικαστηρίου λίγο πριν ο Μπάντι λάβει τη θανατική ποινή. Κατά τη διάρκεια των συζυγικών επισκέψεων την άφησε έγκυο και εκείνη γέννησε το παιδί του. Η Boone, τελικά, συνειδητοποίησε ότι ο Μπάντι πιθανότατα δολοφόνησε δεκάδες ανθρώπους, οπότε πήρε το παιδί τους και κρύφτηκε.
Ρίτσαρντ Ραμίρεζ: Η τελετή στην αίθουσα αναμονής της φυλακής
Όπως και ο Τεντ Μπάντι, ο σατανικός δολοφόνος Ρίτσαρντ Ραμίρεζ, γνωστός και ως Night Stalker, καταδικασμένος για 13 φόνους και ύποπτος για περισσότερους, προσέλκυε δεκάδες γυναίκες που λιποθυμούσαν στις εμφανίσεις του στο δικαστήριο. Τελικά έγινε ζευγάρι με τη συντάκτρια του περιοδικού Doreen Lioy, την οποία παντρεύτηκε το 1996 στην αίθουσα αναμονής της φυλακής. Η Lioy επέμενε ότι ο άντρας της δεν θα πείραζε ούτε μύγα: «Πιστεύω ακράδαντα ότι η αθωότητά του θα αποδειχθεί στον κόσμο».
Σκοτ Πίτερσον: Η πρόταση γάμου από 18χρονη
Το 2002, ο πωλητής λιπασμάτων και κατά συρροήν μοιχός Σκοτ Πίτερσον δολοφόνησε και αποκεφάλισε τη σύζυγό του Λάκι, η οποία ήταν σχεδόν οκτώ μηνών έγκυος σε ένα αγοράκι που σχεδίαζαν να ονομάσουν Κόνορ. Την ημέρα που έφτασε στη φυλακή του Σαν Κουέντιν, φέρεται να δέχτηκε δεκάδες τηλεφωνήματα από ερωτευμένες γυναίκες, μεταξύ των οποίων και μια 18χρονη κοπέλα που του έκανε πρόταση γάμου.
Τσαρλς Μάνσον: Ο γάμος που δεν έγινε ποτέ
Αναμφισβήτητα ένας από τους πιο διαβόητους κατά συρροή δολοφόνους που λατρεύτηκε μετά την καταδίκη του ήταν ο ηγέτης της αίρεσης «Οικογένεια Μάνσον», Τσαρλς Μάνσον. Το 1971, ο Μάνσον καταδικάστηκε για την καθοδήγηση των βάναυσων δολοφονιών της ηθοποιού Σάρον Τέιτ και άλλων έξι ατόμων, τις οποίες έκαναν οι αφοσιωμένοι οπαδοί της οικογένειας Μάνσον, με τις περισσότερες να είναι νεαρές γυναίκες.
Νεαρές γυναίκες με ξυρισμένα κεφάλια συνέρρεαν στο δικαστήριο κατά τη διάρκεια της δίκης του για να πραγματοποιήσουν 24ωρη αγρυπνία, και αφού ο Μάνσον χάραξε ένα Χ στο μέτωπό του, πολλοί από τους οπαδούς του έκαναν το ίδιο.
Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, φέρεται να λάμβανε κατά μέσο όρο τέσσερις επιστολές θαυμαστριών σε καθημερινή βάση, ενώ κατά τη διάρκεια μιας ακρόασης για την αποφυλάκισή του στα τέλη της δεκαετίας του ’80, «υπήρχαν περίπου 40 θαυμαστές ντυμένοι στα μαύρα έξω από τη φυλακή που φώναζαν για την απελευθέρωσή του», δήλωσε ο πρώην εισαγγελέας Stephen Kay στους Los Angeles Times το 2017. «Έπειτα υπάρχουν αυτοί οι νέοι άνθρωποι σήμερα που γοητεύονται από τη μυσταγωγία του, αφού είναι ο πιο διάσημος εγκληματίας της Αμερικής. Αλλά δεν ξέρουν τι πραγματικά είναι, τι πραγματικά έκανε», τόνισε χαρακτηριστικά.
Ο Μάνσον έλαβε άδεια γάμου το 2014 για να παντρευτεί την Afton Elaine Burton, μια 26χρονη θαυμάστρια που τον επισκεπτόταν εδώ και εννέα χρόνια. Οι δυο τους δεν κατάφεραν ποτέ να ανταλλάξουν όρκους, αφού ο Μάνσον πέθανε τον Νοέμβριο του 2017 σε ηλικία 83 ετών.
- Ο Τζέφρυ Ντάμερ, ένας κατά συρροή δολοφόνος, λέγεται ότι είχε ερωτικές σχέσεις με γυναίκες που του έστελναν γράμματα, χρήματα και άλλα δώρα κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, παρόλο που ήταν ομοφυλόφιλος και κανίβαλος.
- Τα fan girls του Τσαρλς Μάνσον είναι επίσης μία περίπτωση.
- Τρομοκράτες όπως ο Τεντ Καζίνσκι,ο Τίμοθι ΜακΒέι, ο Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, και ο Τζοχάρ Τσαρνάεφ, υπήρξαν επίσης αντικείμενα υβριστοφιλίας.
- Οι τελειόφοιτοι γυμνασίου, δολοφόνοι σε σχολείο, Έρικ Χάρις και Ντύλαν Κλήμπολντ έγιναν αντικείμενο υβριστοφιλίας, μετά θάνατον.
- Η Κάρλα Χομόλκα, μια κατά συρροή δολοφόνος που ενήργησε ως συνεργός του συζύγου της Πολ Μπερνάρντο, θεωρείται υβριστόφιλη από ορισμένους δικαστικούς ψυχιάτρους.
- Ο Τζέρεμι Μικς, μετά τη σύλληψή του το 2014 για κακούργημα με όπλα, έγινε viral στο Facebook για το πρόσωπο και το βλέμμα του. Μετά την αποφυλάκισή του, έγινε μοντέλο μόδας.
- Στην Ελλάδα, χαρακτηριστικό δείγμα υβριστοφιλίας υπήρξε ο κατά συρροήν βιαστής και δολοφόνος ιερόδουλων γυναικών στην περιοχή της Βόρειας Ελλάδας, Κυριάκος Παπαχρόνης. Πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα της δεκαετίας του 1980, υπήρξε η αλληλογραφία που διατηρούσε ο Παπαχρόνης κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του. Με το προφίλ του ωραίου και γενναίου Έφεδρου Αξιωματικού του Στρατού Ξηράς, του δράκου με το αγγελικό χαμόγελο όπως τον ονόμασαν οι δημοσιογράφοι της εποχής, σαγήνευσε μια ορισμένη κατηγορία γυναικών («serial killers groupies», όπως τις ονομάζουν οι Αμερικανοί) που του έστελναν ερωτικά γράμματα και του υπόσχονταν αιώνια αγάπη.
Τρόποι Αντιμετώπισης
Η υβριστοφιλία δεν είναι μια ασθένεια που θεραπεύεται με φάρμακα, αλλά μια συμπεριφορά που απαιτεί βαθιά ψυχοθεραπευτική παρέμβαση.
1. Ψυχοθεραπεία (Ο πιο αποτελεσματικός δρόμος)
Η υβριστοφιλία σπάνια είναι το κύριο πρόβλημα· συνήθως είναι το σύμπτωμα άλλων ψυχικών διεργασιών.
Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT): Βοηθά στον εντοπισμό και την αναδόμηση των δυσλειτουργικών σκέψεων που εξιδανικεύουν τον κίνδυνο ή τη βία.
Ψυχοδυναμική Θεραπεία: Ερευνά τυχόν τραύματα της παιδικής ηλικίας, όπως η κακοποίηση ή η εγκατάλειψη, που μπορεί να οδήγησαν το άτομο να ταυτίζει την "αγάπη" με τον φόβο ή την κυριαρχία.
2. Ανάλυση του Προτύπου Προσκόλλησης
Πολλά άτομα με υβριστοφιλία παρουσιάζουν ανασφαλή ή αποφευκτική προσκόλληση. Η θεραπεία στοχεύει στο:
Να κατανοήσει το άτομο γιατί επιλέγει συντρόφους που είναι "μη διαθέσιμοι" (π.χ. φυλακισμένοι).
Να χτίσει την αυτοεκτίμησή του, ώστε να μην νιώθει ότι "αξίζει" μόνο κάποιον που είναι περιθωριοποιημένος ή επικίνδυνος.
3. Εκπαίδευση στην Ενσυναίσθηση (για τα θύματα)
Μια συχνή άμυνα στην υβριστοφιλία είναι η άρνηση των πράξεων του εγκληματία ή η πεποίθηση ότι "εγώ μπορώ να τον αλλάξω".
Η εστίαση στην πραγματικότητα των εγκλημάτων και η επαφή με τον πόνο των πραγματικών θυμάτων μπορεί να βοηθήσει στην αποδόμηση της ρομαντικής εικόνας του "παρεξηγημένου κακού παιδιού".
4. Διαχείριση του "Συνδρόμου του Σωτήρα"
Πολλές γυναίκες (καθώς εμφανίζεται συχνότερα σε αυτές) πιστεύουν ότι η αγάπη τους θα λειτουργήσει λυτρωτικά. Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει:
Την αποδοχή ότι δεν είναι ευθύνη του συντρόφου να θεραπεύσει έναν εγκληματία.
Την αναγνώριση ότι η ανάγκη για έλεγχο (σε μια σχέση όπου ο άλλος είναι έγκλειστος) είναι μια ψευδαίσθηση ασφάλειας.
5. Κοινωνική Αποστασιοποίηση
Διακοπή επικοινωνίας: Αν το άτομο βρίσκεται ήδη σε αλληλογραφία ή σχέση με κάποιον κατάδικο, η σταδιακή ή άμεση διακοπή της επαφής είναι απαραίτητη για την αποτοξίνωση από την αδρεναλίνη που προκαλεί η σχέση.
Επιμέλεια άρθρου: George James
Πηγές:
- Υβριστοφιλία: Τι κάνει τις γυναίκες να ερωτεύονται εγκληματίες
- Από τον Τεντ Μπάντι στον Αναγνωστόπουλο: Γιατί οι γυναίκες ερωτεύονται τους δολοφόνους;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου