Η μεταφορά του Backrooms στη μεγάλη οθόνη από την εταιρεία παραγωγής A24 και τον Kane Parsons αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα πολιτισμικά φαινόμενα των τελευταίων ετών. Είναι η πρώτη φορά που ένα concept που γεννήθηκε ως διαδικτυακό "creepypasta" και εξελίχθηκε σε low-budget YouTube σειρά, μετατρέπεται σε high-end κινηματογραφικό ψυχολογικό τρόμο με την υπογραφή ενός κορυφαίου studio.
Η YouTube σειρά του Kane Parsons (γνωστός στο διαδίκτυο ως Kane Pixels) είναι ένα αριστούργημα της σύγχρονης ψηφιακής αφήγησης και του Analog Horror (τρόμος που βασίζεται σε παλιό αναλογικό υλικό, όπως κασέτες VHS).
Ενώ το αρχικό concept των Backrooms ξεκίνησε στο 4chan ως μια απλή εικόνα με ένα κείμενο που έλεγε "αν δεν προσέξεις και βγεις κατά λάθος εκτός ορίων της πραγματικότητας (noclipped), θα βρεθείς εδώ", ο Kane το μετέτρεψε σε ένα συνεκτικό, δικό του sci-fi σύμπαν.
Ας αναλύσουμε σε βάθος τα τρία βασικά στοιχεία που κάνουν τη σειρά του YouTube τόσο ξεχωριστή:
Η Χρονολογική Ιστορία της ASYNC (In-Universe Timeline)
Η σειρά δεν είναι γυρισμένη με τη σειρά που συνέβησαν τα γεγονότα. Αν βάλουμε τα βίντεο σε χρονολογική σειρά με βάση το "lore", ξετυλίγεται μια τρομακτική ιστορία επιστημονικής αποτυχίας:
Η Γέννηση του Complex (Project KV31)
Ιανουάριος 1988
Οι επιστήμονες της ASYNC, με κυβερνητική χρηματοδότηση, καταφέρνουν να ανοίξουν μια μαγνητική πύλη. Ο στόχος τους ήταν να δημιουργήσουν ένα "παράθυρο" σε έναν άπειρο χώρο για να λύσουν το πρόβλημα της έλλειψης γης στην Καλιφόρνια. Το βίντεο Third Test δείχνει την πρώτη επιτυχημένη προσπάθεια.
Πρώτη Ανθρώπινη Εξερεύνηση
Μάρτιος 1990
Στο βίντεο Informational Video, επιστήμονες με κίτρινες στολές Hazmat (προστασίας από ραδιενέργεια/χημικά) μπαίνουν για πρώτη φορά στο Complex. Εκεί ανακαλύπτουν ότι ο χώρος δεν είναι απλά άδεια δωμάτια, αλλά "κλέβει" αρχιτεκτονικά στοιχεία από τον ανθρώπινο κόσμο. Ένας επιστήμονας απομονώνεται και χάνεται.
Η Μόλυνση και το Πλάσμα
Μάιος 1990
Στο Pitfalls, ένας ερευνητής πέφτει σε ένα βαθύτερο επίπεδο που μοιάζει με προαστιακή γειτονιά κάτω από το έδαφος. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με το Bacteria (το ον από σύρματα), το οποίο βγάζει απόκοσμες κραυγές που μιμούνται ανθρώπινες φωνές. Η ASYNC συνειδητοποιεί ότι ο χώρος κρύβει βιολογικό κίνδυνο.
Το Noclip των Πολιτών
Ιούλιος 1991
Στο Missing Persons, αποκαλύπτεται ότι από τη στιγμή που άνοιξε η πύλη, απλοί πολίτες άρχισαν να "εξαφανίζονται" από την κανονική πραγματικότητα, πέφτοντας μέσα στα Backrooms. Η ASYNC βρίσκει πτώματα, αλλά αποφασίζει να το κρατήσει κρυφό από το κοινό και την κυβέρνηση.
Η Τεχνική Ιδιοφυΐα πίσω από τα βίντεο
Ένα από τα πιο σοκαριστικά στοιχεία της σειράς είναι ότι τίποτα από αυτά δεν είναι αληθινό. Ο Kane Parsons δημιούργησε ολόκληρο το Complex χρησιμοποιώντας το δωρεάν πρόγραμμα τρισδιάστατων γραφικών Blender.
Η Ψευδαίσθηση του Ρεαλισμού: Για να κάνει το 3D rendering (την ψηφιακή απεικόνιση) να μοιάζει με αληθινό βίντεο της δεκαετίας του '90, ο Kane πρόσθεσε στρώματα από "θόρυβο" (VHS grain), αλλοίωση στα χρώματα, τρεμόπαιγμα του φακού και εφέ κίνησης της κάμερας (camera shake) που μιμείται το ανθρώπινο περπάτημα.
Το Sound Design: Ο Kane είναι επίσης μουσικός. Συνέθεσε ο ίδιος το soundtrack και έδωσε τεράστια βάση στην ακουστική του χώρου. Όταν οι χαρακτήρες μιλάνε, η φωνή τους έχει την ακριβή ηχώ (reverb) που θα είχε ένα τεράστιο, άδειο κτίριο από γυψοσανίδες.
Βαθύτερη Θεματική Ανάλυση: Τι είναι τελικά το "Complex";
Στη σειρά του YouTube, τα Backrooms δεν παρουσιάζονται ως ένα "στοιχειωμένο σπίτι" με φαντάσματα, αλλά ως μια μαθηματική/φυσική ανωμαλία.
Η θεωρία του "Μιμητισμού": Το Complex φαίνεται να λειτουργεί σαν ένας κοσμικός σπόγγος ή ένας κακός φωτοτυπικός αλγόριθμος. Απορροφά ραδιοκύματα, αρχιτεκτονικά σχέδια και αναμνήσεις από την ανθρώπινη Γη και προσπαθεί να τα αναπαράγει, αλλά αποτυγχάνει. Γι' αυτό βλέπουμε πόρτες που οδηγούν στο πουθενά, σκάλες που καρφώνονται στο ταβάνι και έπιπλα κολλημένα στους τοίχους.
Το ίδιο το "τέρας" (Bacteria) δεν είναι ένας δαίμονας, αλλά μια μορφή ζωής που αναπτύχθηκε μεταλλαγμένη μέσα σε αυτό το περιβάλλον, πιθανότατα από βακτήρια που μετέφεραν οι ίδιοι οι άνθρωποι, τα οποία αναμείχθηκαν με τα υλικά των τοίχων και το "Project KV31".
Η σειρά στο YouTube είναι ουσιαστικά μια ιστορία για το πώς η ανθρώπινη απληστία και η ανάγκη για επέκταση ("να βρούμε κι άλλο χώρο") άνοιξε μια πληγή στο ύφασμα της πραγματικότητας, την οποία κανείς δεν μπορεί πλέον να κλείσει.
Το «Backrooms» δεν είναι απλώς άλλη μία horror ταινία που βασίζεται σε ένα internet trend. Είναι μια ιστορία υπαρξιακού τρόμου, εγκλωβισμού και ψυχολογικής αποσύνθεσης, που χρησιμοποιεί τον πιο σκοτεινό αστικό θρύλο της ψηφιακής εποχής ως αφετηρία για να αφηγηθεί κάτι πολύ πιο ανθρώπινο και ανησυχητικό. Ο νεαρός σκηνοθέτης Κέιν Πάρσονς μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τον εφιάλτη των ατελείωτων κίτρινων διαδρόμων με τρόπο που μοιάζει ταυτόχρονα νοσταλγικός και βαθιά τρομακτικός. Η υπόθεση ακολουθεί έναν πωλητή επίπλων, έναν άνθρωπο απόλυτα συνηθισμένο, σχεδόν αόρατο μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας (Τσιετέλ Ετζιοφόρ). Όταν ανακαλύπτει τυχαία μια κρυφή πύλη στο πίσω μέρος του καταστήματος όπου εργάζεται, έρχεται αντιμέτωπος με μια διάσταση που αψηφά κάθε λογική. Τα περίφημα “Backrooms” παρουσιάζονται ως ένας λαβύρινθος από άδεια δωμάτια, φθορίζοντα φώτα και ξεθωριασμένους κίτρινους τοίχους που μοιάζουν να επαναλαμβάνονται στο άπειρο. Δεν υπάρχουν παράθυρα, δεν υπάρχει χρόνος, ούτε ξεκάθαρη έξοδος. Μόνο η αίσθηση ότι κάτι παρακολουθεί συνεχώς τους εισβολείς.
Αυτό που κάνει την ιστορία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι ότι ο πρωταγωνιστής δεν αντιμετωπίζει τα Backrooms σαν έναν τόπο καθαρού τρόμου, αλλά σαν ένα μυστήριο που πρέπει να καταγραφεί και να εξηγηθεί. Προσπαθεί να χαρτογραφήσει τον χώρο, να επικοινωνήσει με τον έξω κόσμο και να δώσει νόημα σε κάτι που από τη φύση του δεν επιτρέπει καμία λογική ερμηνεία. Όσο όμως προχωρά βαθύτερα στον λαβύρινθο, τόσο χάνει την επαφή με την πραγματικότητα και τελικά εξαφανίζεται, αφήνοντας πίσω μόνο αποσπασματικά ίχνη της παρουσίας του.
Εκεί εισέρχεται ο δεύτερος βασικός άξονας της ταινίας: η θεραπεύτριά του, την οποία υποδύεται η Ρενάτε Ρέινσβε. Η αναζήτησή της δεν είναι μόνο μια προσπάθεια διάσωσης αλλά και μια βύθιση στο τραύμα, στην ενοχή και στον φόβο του αγνώστου. Η ίδια αναγκάζεται να περάσει στο εσωτερικό των Backrooms και σύντομα καταλαβαίνει ότι ο χώρος λειτουργεί σχεδόν σαν ζωντανός οργανισμός, παραμορφώνει τον χρόνο, αποδομεί τη μνήμη και ωθεί τους ανθρώπους στα ψυχολογικά τους όρια. Τα Backrooms δεν λειτουργούν μόνο ως τόπος τρόμου αλλά και ως μεταφορά για τη μοναξιά και την αποξένωση της σύγχρονης ζωής, ατελείωτοι χώροι χωρίς σκοπό, χωρίς ανθρώπινη παρουσία, χωρίς έξοδο.
Ο Κέιν Πάρσονς προσεγγίζει το «Backrooms» όχι ως ένα συμβατικό horror film αλλά ως εμπειρία αποπροσανατολισμού και υπαρξιακής αγωνίας. Η ταινία αξιοποιεί τη VHS αισθητική και το found footage ύφος όχι απλώς για νοσταλγία, αλλά για να ενισχύσει την αίσθηση ότι παρακολουθούμε απαγορευμένο υλικό από έναν χώρο που δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Η κάμερα κινείται νευρικά, οι διάδρομοι μοιάζουν ατελείωτοι και η γεωμετρία των χώρων καταρρέει διαρκώς, δημιουργώντας μια μόνιμη αίσθηση ασφυξίας. Ο πραγματικός τρόμος δεν προκύπτει από κάποια τέρατα αλλά από την αίσθηση κενού και απομόνωσης. Τα Backrooms μετατρέπονται σε έναν μεταφυσικό λαβύρινθο όπου ο χρόνος μοιάζει παγωμένος και η ανθρώπινη ταυτότητα αρχίζει να διαλύεται. Η σκηνογραφία λειτουργεί σχεδόν ως πρωταγωνιστής, οι κιτρινωποί τοίχοι, τα βουητά των λαμπτήρων και οι άδειοι χώροι γεννούν μια παράξενη οικειότητα που γίνεται εφιαλτική.
Ψυχολογική ανάλυση της ταινίας
Αντί για μια απλή, φτηνή ταινία τρόμου με "jump scares" και τέρατα, ο Kane Parsons και ο σεναριογράφος Will Soodik έστησαν μια ιστορία που λειτουργεί ως μεταφορά για το τραύμα, την απομόνωση και την ανθρώπινη συνείδηση.
Οι οριακοί χώροι (liminal spaces) έχουν γίνει ένα viral σύμβολο ψυχολογικού τρόμου. Αυτοί οι χώροι μας αναστατώνουν επειδή υπογραμμίζουν την ευαισθησία του εγκεφάλου μας στην επεξεργασία της ασάφειας και της μετάβασης. Οι εικόνες από τα "backrooms" προκαλούν την αίσθηση παρόμοιων ανησυχητικών μερών που έχουμε βιώσει όλοι μας: ένας στενός, αμυδρά φωτισμένος διάδρομος ξενοδοχείου, ένας μακρύς υπόγειος διάδρομος νοσοκομείου ή ένας άδειος τερματικός σταθμός αεροδρομίου. Εξετάζοντας τη νευροεπιστήμη πίσω από αυτούς τους χώρους, μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τον αντίκτυπό τους και τι αποκαλύπτουν για τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε τις μεταβάσεις στη ζωή μας.
Η νευροεπιστήμη δείχνει ότι τα συστήματα που χρησιμοποιούμε για να πλοηγηθούμε στον φυσικό χώρο οργανώνουν παράλληλα και τις αναμνήσεις μας. Ο εγκέφαλός μας είναι εξαιρετικά ευαίσθητος στους οριακούς χώρους επειδή η μνήμη είναι οργανωμένη γύρω από την αλλαγή – στον χώρο, στον χρόνο και στα γεγονότα. Εξερευνώντας τι κάνει ο εγκέφαλος όταν βρίσκεται σε οριακούς χώρους, μπορούμε να κινηθούμε καλύτερα μέσα από τις αλλαγές και να αποφύγουμε να «κολλήσουμε» στην αβεβαιότητα.
Η ρίζα της λέξης για τον οριακό χώρο (liminal space) εντοπίζεται σε αρχαία ρωμαϊκά κείμενα γραμμένα στα λατινικά (limen = κατώφλι) για να δηλώσει μια κρίσιμη μετάβαση σκηνικού, όπως ένα ασφαλές πέρασμα ανάμεσα σε κτίρια σε μια πόλη που δέχεται επίθεση, ή την πύλη μεταξύ του κόσμου των ζωντανών και του κάτω κόσμου. Χωρικά, οι οριακοί χώροι οριοθετούν φυσικά την αλλαγή ανάμεσα σε ένα μέρος και ένα άλλο.
Ως χώροι κυκλοφορίας, οι οριακοί χώροι αντιπροσωπεύουν έως και το ένα τρίτο των κτιρίων. Εμφανίζονται ως διάδρομοι, σκάλες και προθάλαμοι. Συνήθως, αυτοί οι χώροι δεν μας διεγείρουν συναισθηματικά, δεν μας εμπλέκουν αισθητηριακά ούτε προσφέρουν κάποιον ουσιαστικό, στοχοκεντρικό λόγο για να παραμείνουμε σε αυτούς. Χρησιμεύουν απλώς ως σύνδεσμοι μεταξύ άλλων, πιο σημαντικών χώρων και ως όρια μεταξύ πιο σημαντικών γεγονότων.
Ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί τα όρια για να αποφασίσει πού τελειώνει μια εμπειρία και πού αρχίζει μια άλλη. Μελέτες για το «Φαινόμενο της Πόρτας» (Doorway Effect) δείχνουν ότι είναι λιγότερο πιθανό να θυμόμαστε αντικείμενα αφού περάσουμε μέσα από μια πόρτα, σε σχέση με το αν είχαμε διανύσει την ίδια απόσταση μέσα σε ένα δωμάτιο χωρίς πόρτα. Προτείνεται ότι η πόρτα προτρέπει τον εγκέφαλό μας να κάνει «ενημέρωση» (update) από το προηγούμενο δωμάτιο στο τρέχον πλαίσιο.
Οι μεταβάσεις μάς κρατούν σε εγρήγορση. Καθώς κινούμαστε μέσα σε έναν χώρο μετάβασης, ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται ενεργά τις διαφορές στο περιβάλλον. Η έρευνα υποδηλώνει ότι όταν οι χώροι σε κάθε πλευρά μιας πόρτας ή ενός ορίου είναι υπερβολικά παρόμοιοι, ο εγκέφαλος δυσκολεύεται να τους διαχωρίσει σε ξεχωριστές εμπειρίες. Όταν οι χώροι αρχίζουν να συγχέονται, ο τρόπος που τους θυμόμαστε αναμειγνύεται επίσης.
Τα Backrooms εκμεταλλεύονται αυτές τις διαδικασίες, ωθώντας την ανοχή μας στην αβεβαιότητα στα όρια του τρόμου. Είναι σχεδιασμένα για να αποσταθεροποιούν· οι χώροι κυριολεκτικά αρχίζουν να μεταμορφώνονται και να συγχωνεύονται, όπως ακριβώς και οι αναμνήσεις μας. Ενώ ο χρόνος που περνάμε καταλαμβάνοντας χώρους κατωφλίου (όπως οι πόρτες) διαρκεί απλώς μια στιγμή, στα Backrooms η οριακότητα επεκτείνεται σε μια αβέβαιη ή ακόμα και φαινομενικά άπειρη διάρκεια. Με πόρτες μπροστά σας, διαδρόμους που τέμνονται πίσω σας και την πιθανότητα για ξαφνικά τρομάγματα (jump scares) από κάθε κατεύθυνση, βρισκόμαστε συνεχώς σε εγρήγορση· δεν μπορούμε να στρέψουμε την προσοχή μας προς τα μέσα και να αφήσουμε το μυαλό μας να ηρεμήσει.
Κατά τη διάρκεια μιας αλλαγής, ο εγκέφαλός μας προσπαθεί να σχεδιάσει σενάρια: να προβλέψει τι βρίσκεται στην άλλη πλευρά του ορίου και να χαράξει την καλύτερη πορεία προς τα εμπρός. Το κάνει αυτό συγκρίνοντας το τρέχον πλαίσιο με την αποθηκευμένη μνήμη. Τα σταθερά περιβαλλοντικά στοιχεία μάς βοηθούν να νιώθουμε προσανατολισμένοι και ασφαλείς.
Όταν ένας χώρος στερείται χαρακτηριστικών γνωρισμάτων, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία για να καθοδηγήσουν τη λήψη αποφάσεων. Είναι σαν να προσπαθείς να φτιάξεις ένα παζλ όπου όλα τα κομμάτια έχουν το ίδιο χρώμα, ή να πλοηγηθείς σε ένα υπόγειο γκαράζ όπου όλα φαίνονται ίδια. Τα Backrooms είναι σχεδιασμένα χωρίς σαφή έξοδο, χωρίς γενικά στοιχεία προσανατολισμού και χωρίς παράθυρα που να δείχνουν πού βρίσκεστε στο ευρύτερο περιβάλλον ή ακόμα και τι ώρα της ημέρας είναι. Δεν μπορείτε να θυμηθείτε πώς μπήκατε, ούτε να βρείτε τον δρόμο για να βγείτε.
Η Πλοκή και η Επιλογή των Χαρακτήρων
Η ταινία επικεντρώνεται στον Clark (Chiwetel Ejiofor), έναν ιδιοκτήτη καταστήματος επίπλων που ανακαλύπτει μια "ρωγμή" στην πραγματικότητα στο υπόγειο του μαγαζιού του, και τη Mary (Renate Reinsve), την ψυχοθεραπεύτριά του. Όταν ο Clark εξαφανίζεται μέσα στα κίτρινα δωμάτια, η Mary μπαίνει στον λαβύρινθο για να τον βρει.
Η επιλογή των συγκεκριμένων επαγγελμάτων είναι το πρώτο μεγάλο κλειδί για την εξήγηση της ταινίας:
Το κατάστημα επίπλων: Τα έπιπλα αντιπροσωπεύουν την ανθρώπινη άνεση, την οικικότητα και τη δομή. Το γεγονός ότι η πύλη ανοίγει εκεί δείχνει την άμεση αντίθεση με τα Backrooms, όπου τα έπιπλα είναι παραμορφωμένα, άψυχα και τοποθετημένα με τρόπους που δεν βγάζουν κανένα νόημα.
Η Ψυχοθεραπεύτρια: Η Mary είναι μια γυναίκα εκπαιδευμένη να πλοηγείται στα "λαβυρινθώδη" μονοπάτια του ανθρώπινου μυαλού και του τραύματος. Όταν μπαίνει στα Backrooms, ουσιαστικά μπαίνει σε μια φυσική αναπαράσταση της ανθρώπινης ψυχής.
Η Εξήγηση του Τέλους και ο "Ψυχολογικός Μιμητισμός"
Το πιο συζητημένο κομμάτι της ταινίας είναι το σουρεαλιστικό και εφιαλτικό της φινάλε. Καθώς η Mary προχωράει βαθύτερα, τα κίτρινα δωμάτια σταματούν να είναι τυχαία. Αρχίζουν να μορφοποιούνται με βάση τις δικές της αναμνήσεις και τα προσωπικά της τραύματα.
Η Εξήγηση: Τα Backrooms δεν είναι απλά ένας άδειος χώρος, αλλά ένας "κακός αλγόριθμος" που τρέφεται από το μυαλό όσων παγιδεύονται εκεί. Ο χώρος αντιγράφει την αρχιτεκτονική των αναμνήσεών σου, αλλά τη διαστρεβλώνει.
Η ταινία κλείνει με τη Mary να καταλήγει σε ένα δωμάτιο ανάκρισης που μοιάζει με αυτό της ASYNC, όπου αντικρίζει μια σπασμένη, παραμορφωμένη εκδοχή του εαυτού της να κάθεται ακίνητη. Αυτό συμβολίζει την απόλυτη υπαρξιακή παγίδευση. Τα Backrooms δεν σε σκοτώνουν απλά· απορροφούν την ταυτότητά σου, την αντιγράφουν ελαττωματικά και σε αφήνουν ένα άδειο κέλυφος.
Η Διεύρυνση του Lore της ASYNC
Στην ταινία παίρνουμε μια πολύ σημαντική απάντηση για το παρελθόν της μυστηριώδους εταιρείας ASYNC, μέσω του χαρακτήρα του Phil (Mark Duplass).
Αποκαλύπτεται ότι η ASYNC ξεκίνησε ως εταιρεία που κατασκεύαζε μηχανήματα μαγνητικής τομογραφίας (MRI). Αυτή η λεπτομέρεια είναι ιδιοφυής: οι μαγνητικοί τομογράφοι χρησιμοποιούνται για να χαρτογραφήσουν το ανθρώπινο μυαλό. Κατά τη διάρκεια πειραμάτων με ισχυρά μαγνητικά πεδία για τη χαρτογράφηση του εγκεφάλου, οι επιστήμονες "σκόνταψαν" πάνω στα Backrooms. Αυτό υποδηλώνει ότι τα Backrooms ίσως δεν είναι ένας άλλος πλανήτης, αλλά μια διάσταση που γεννήθηκε από την ίδια την ανθρώπινη συνείδηση ή συνδέεται άμεσα με αυτήν.
Η Σκηνοθετική Ευφυΐα του Kane Parsons στο Σινεμά
Αν και η A24 του έδωσε προϋπολογισμό κάτω από 10 εκατομμύρια δολάρια (πολύ μικρό για τα δεδομένα του Χόλιγουντ), ο 20χρονος Parsons έκανε θαύματα:
Το Φυσικό Σκηνικό: Αντί για πράσινες οθόνες (CGI), κατασκευάστηκε ένα τεράστιο, πραγματικό σκηνικό Backrooms 30.000 τετραγωνικών ποδιών. Οι ηθοποιοί δήλωσαν ότι μετά από ώρες γυρισμάτων έχαναν πραγματικά την αίσθηση του προσανατολισμού, κάτι που βγήκε στις εξαιρετικές ερμηνείες των Ejiofor και Reinsve.
Ο Τρόμος της Μοναξιάς: Η ταινία αποδεικνύει ότι ο μεγαλύτερος φόβος δεν προέρχεται από το τι κρύβεται στη γωνία, αλλά από το "τίποτα". Η απεραντοσύνη του άδειου χώρου, το πνιγηρό κίτρινο χρώμα και το μόνιμο βουητό των φώτων δημιουργούν μια σωματική αίσθηση δυσφορίας στον θεατή.
Συνολικά, η ταινία εξήγησε ότι τα Backrooms είναι μια κοσμική ανωμαλία που λειτουργεί ως καθρέφτης της ανθρώπινης ψυχής: όσο περισσότερο προσπαθείς να την αναλύσεις και να την εξερευνήσεις, τόσο περισσότερο χάνεσαι μέσα στις δικές σου σκοτεινές γωνίες.
Το Μονοτόνο Κίτρινο και ο Βόμβος των Φώτων
Το νοσηρό, ξεθωριασμένο κίτρινο χρώμα της ταπετσαρίας και ο ασταμάτητος βόμβος των φώτων φθορίου δεν είναι απλώς αισθητικές επιλογές· συμβολίζουν την ψυχική στασιμότητα και το χρόνιο τραύμα.
Στην ψυχολογία, ο συνεχής, μονότονος θόρυβος (λευκός ή ροζ θόρυβος) συχνά καλύπτει άλλους ήχους. Στην ταινία, ο βόμβος είναι η «φασαρία» των απωθημένων σκέψεων. Είναι το άγχος που αρνείσαι να αντιμετωπίσεις στην καθημερινότητά σου, το οποίο όμως είναι πάντα εκεί, στο υπόβαθρο, και σου τρώει την ενέργεια.
Οι Οντότητες (The Entities / Bacteria)
Αντί για κλασικά κινηματογραφικά τέρατα, οι σκελετικές, απόκοσμες φιγούρες που καταδιώκουν τους ήρωες λειτουργούν ως οι προσωποποιήσεις της ντροπής και των ενοχών.
Κάθε φορά που ο Clark έρχεται αντιμέτωπος με μια οντότητα, αυτή δεν εμφανίζεται τυχαία. Εμφανίζεται όταν ο ίδιος αρχίζει να θυμάται τις αποτυχίες του γάμου του ή την εξάρτησή του από το αλκοόλ. Οι οντότητες είναι οι «δαίμονες» του παρελθόντος: παραμορφωμένοι, απειλητικοί και φτιαγμένοι από τα ίδια υλικά με το περιβάλλον τους (σύρματα, σαπισμένα υλικά), δείχνοντας ότι το τραύμα έχει γίνει πια ένα με το μυαλό τους.
Το "No-Clipping" ως Ψυχική Αποσύνδεση (Dissociation)
Η διαδικασία με την οποία κάποιος πέφτει έξω από την πραγματικότητα και παγιδεύεται στα Backrooms (το λεγόμενο no-clipping) είναι η απόλυτη οπτική μεταφορά για την αποσύνδεση.
Όταν η ψυχική πίεση γίνεται ανυπόφορη, ο ανθρώπινος εγκέφαλος «αποσυνδέεται» από το παρόν για να προστατευτεί (dissociative fugue). Το «γλίστρημα» στα Backrooms συμβολίζει τη στιγμή που ένας άνθρωπος παύει να είναι λειτουργικός στην πραγματική ζωή και βυθίζεται ολοκληρωτικά στην εσωτερική του κατάθλιψη.
Η Ψυχολογική Αποκωδικοποίηση του Τέλους
Το φινάλε της ταινίας ξεφεύγει από τα κλισέ των ταινιών επιβίωσης. Ο Clark και η Mary δεν βρίσκουν μια μαγική πόρτα για να επιστρέψουν στον κόσμο μας σαν να μην συνέβη τίποτα.
Στην τελευταία πράξη, οι δύο χαρακτήρες συνειδητοποιούν ότι τα Backrooms δεν έχουν τέλος επειδή τροφοδοτούνται από τη δική τους άρνηση να προχωρήσουν. Η Mary, εγκλωβισμένη στη θλίψη για το παρελθόν, αποφασίζει να σταματήσει να τρέχει. Καθώς κάθεται στο πάτωμα και αποδέχεται τη μοίρα της, οι διάδρομοι γύρω της σταματούν να αλλάζουν σχήμα. Αυτό συμβολίζει την αποδοχή της απώλειας: η ηρεμία έρχεται μόνο όταν σταματάς να μάχεσαι ενάντια στο αναπόφευκτο.
Το Bitter-Sweet Φινάλε του Clark
Ο Clark καταφέρνει τελικά να κάνει no-clip πίσω στον πραγματικό κόσμο, αλλά το φινάλε κρύβει μια βαθιά υπαρξιακή ειρωνεία:
Η επιστροφή δεν είναι λύτρωση. Αν και βρίσκεται σωματικά πίσω στο κατάστημά του, ο κόσμος γύρω του μοιάζει πλέον ξένος. Τα χρώματα της πραγματικότητας φαίνονται θαμπά και ο ίδιος πιάνει τον εαυτό του να αναζητά τον γνώριμο βόμβο των φαινομενικά ατελείωτων διαδρόμων.
Η ταινία κλείνει με ένα κοντινό πλάνο στα μάτια του Clark, όπου ακούγεται αμυδρά ο ήχος των φώτων φθορίου. Το ψυχολογικό μήνυμα του Kane Parsons είναι ξεκάθαρο και σκληρό: Όταν βιώσεις ένα βαθύ, ολοκληρωτικό τραύμα, δεν επιστρέφεις ποτέ πραγματικά στο "κανονικό". Ένα κομμάτι του μυαλού σου θα παραμείνει για πάντα παγιδευμένο σε εκείνους τους κίτρινους διαδρόμους, και η πραγματική πρόκληση δεν είναι να αποδράσεις από αυτούς, αλλά να μάθεις να ζεις με την ύπαρξή τους.
Τα backrooms στον κόσμο των ονείρων
Όταν η αρχική εικόνα των backrooms έγινε viral, χιλιάδες άνθρωποι είχαν ακριβώς την ίδια ενστικτώδη αντίδραση: «Ορκίζομαι ότι έχω δει αυτό το μέρος σε όνειρο».
Υπάρχει βαθύς ψυχολογικός λόγος γι' αυτό. Τα Backrooms αναπαράγουν με ακρίβεια τη δομική, συναισθηματική και χωρική λογική των ονείρων μας.
Η Αρχιτεκτονική των Ονείρων και ο Μη-Ευκλείδειος Χώρος
Όταν είμαστε ξύπνιοι, πλοηγούμαστε στον χώρο γραμμικά. Στα όνειρα, όμως, ο χώρος είναι ρευστός και παράλογος. Μπορεί να βγείτε από την πόρτα της κουζίνας σας και να βρεθείτε στον διάδρομο του παλιού σας σχολείου.
Τα Backrooms λειτουργούν με αυτήν ακριβώς τη λογική μέσω του "noclipping" — της ιδέας ότι γλιστράς μέσα από τη στερεή γεωμετρία της πραγματικότητας σε έναν παράλληλο, glitchy υπο-χώρο. Ο ατέρμονος, επαναλαμβανόμενος λαβύρινθος του "Level 0" αντικατοπτρίζει το κλασικό αγχωτικό όνειρο όπου είμαστε παγιδευμένοι σε ένα λούπ, όπου κάθε στροφή μοιάζει ίδια και, όσο κι αν τρέχουμε, δεν φτάνουμε πουθενά.
Η Ψυχολογία των Μεταβατικών Χώρων (Liminal Spaces) & η Κενοψία
Στον πυρήνα τους, τα Backrooms είναι ένας μεταβατικός χώρος (liminal space). Στην ψυχολογία, η μεταβατικότητα αναφέρεται σε μια κατάσταση "στο ενδιάμεσο". Οι διάδρομοι, τα κλιμακοστάσια, οι τερματικοί σταθμοί αεροδρομίων και τα άδεια γραφεία έχουν σχεδιαστεί για να τα διασχίζουμε, όχι για να ζούμε σε αυτά.
Όταν απομονώνεις αυτούς τους χώρους και τους αφαιρείς τον σκοπό τους, ενεργοποιείται μια συγκεκριμένη συναισθηματική αντίδραση που ονομάζεται κενοψία (kenopsia) — η απόκοσμη, θλιβερή ατμόσφαιρα ενός μέρους που συνήθως σφύζει από ζωή, αλλά τώρα είναι εντελώς εγκαταλελειμμένο. Επειδή τα όνειρα συχνά αφαιρούν τη "φασαρία" του πλήθους για να εστιάσουν αποκλειστικά στον ονειρευόμενο, οι άδειοι μεταβατικοί χώροι μάς φαίνονται εγγενώς ονειρικοί.
Το «Ανόκειο» του Φρόιντ (Das Unheimliche)
Ο Ζίγκμουντ Φρόιντ έγραψε για την έννοια του Ανόκειου (The Uncanny) — την ψυχολογική εμπειρία όπου κάτι μας φαίνεται ταυτόχρονα βαθιά οικείο αλλά και εντελώς ξένο. Είναι η αίσθηση ότι κάτι πάει λάθος, αλλά δεν μπορείς να προσδιορίσεις ακριβώς τι.
Τα Backrooms αποδίδουν τέλεια αυτή την αίσθηση. Οι μονοκόμματοι κίτρινοι τοίχοι, η υγρή μοκέτα και το βουητό των φώτων φθορισμού θυμίζουν έντονα την εταιρική ή θεσμική αρχιτεκτονική των δεκαετιών του '80 και '90. Μοιάζει με ιατρείο, υπόγειο σχολείου ή παλιό κτίριο γραφείων. Φαίνεται ασφαλές επειδή είναι γνώριμο, αλλά γίνεται τρομακτικό επειδή είναι εντελώς άδειο, αποστειρωμένο και αποκομμένο από το πλαίσιο του.
Ο Γιουνγκ και το Συλλογικό Ασυνείδητο
Ο Καρλ Γιουνγκ, Ελβετός ψυχίατρος και ψυχαναλυτής, υποστήριξε ότι η ανθρωπότητα μοιράζεται ένα στρώμα ασυνείδητου μυαλού που περιέχει αναμνήσεις και αρχέτυπα κοινά για όλους μας. Τα Backrooms λειτουργούν σαν ένα σύγχρονο, ψηφιακό αρχέτυπο.
Ακόμα και νεότερες γενιές που δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους σε ένα γραφείο του 1995, αναγνωρίζουν ενστικτωδώς τον τρόμο των Backrooms. Γιατί; Επειδή ως παιδιά, πολλοί βιώσαμε το σουρεαλιστικό συναίσθημα του να μείνουμε μόνοι σε ένα τεράστιο, άδειο σχολικό κτίριο μετά το μάθημα, ή να χαθούμε από τους γονείς μας σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα. Τα Backrooms αγγίζουν απευθείας αυτό το θαμμένο, παιδικό άγχος του να είσαι χαμένος σε έναν κόσμο ενηλίκων που ξαφνικά μοιάζει τεχνητός και αδιάφορος.
Το Συναισθηματικό Απόσταγμα: Τελικά, τα Backrooms προσομοιώνουν μια κατάσταση υπαρξιακής απομόνωσης. Σε ένα όνειρο, όπως και στα Backrooms, είσαι εντελώς μόνος σου απέναντι σε ένα περιβάλλον που μοιάζει αόριστα ζωντανό, βαθιά αδιάφορο για σένα και αδύνατο να το δραπετεύσεις.
Οι μελέτες του Harvard (Wamsley & Stickgold)
Οι ερευνητές Dr. Erin Wamsley και Dr. Robert Stickgold διεξήγαγαν πρωτοποριακά πειράματα όπου έβαλαν συμμετέχοντες να μάθουν να πλοηγούνται σε έναν περίπλοκο, τρισδιάστατο εικονικό λαβύρινθο πριν κοιμηθούν.
Όσοι είδαν στον ύπνο τους τον λαβύρινθο (ή στοιχεία της πλοήγησης) εμφάνισαν δεκαπλάσια βελτίωση στην εύρεση της εξόδου την επόμενη ημέρα, σε σχέση με όσους δεν τον ονειρεύτηκαν.
Το συμπέρασμα; Το όνειρο με λαβύρινθο είναι η οπτικοποίηση της διαδικασίας Memory Consolidation (Εδραίωση της Μνήμης). Ο εγκέφαλος δεν αναπαράγει απλώς άγχος· παίρνει τις χαοτικές πληροφορίες της ημέρας, τις οργανώνει σε χωρικά δίκτυα και «προπονείται» ενεργά στο πώς να επιλύει σύνθετα προβλήματα και να βρίσκει διεξόδους.
Θεωρία Ελέγχου-Κυριαρχίας (Control-Mastery Theory)
Η σύγχρονη ψυχοδυναμική θεωρία Control-Mastery Theory (CMT), που αναπτύχθηκε από τον Joseph Weiss, υποστηρίζει ότι τα όνειρα καθοδηγούνται από μια «αρχή ασφάλειας» και αποτελούν εκφράσεις ανώτερων προσαρμοστικών λειτουργιών.
Σύμφωνα με την CMT:
Ο άνθρωπος δεν είναι έρμαιο των ασυνείδητων ορμών του στον ύπνο. Αντίθετα, χρησιμοποιεί το όνειρο για να δοκιμάσει σχέδια και στρατηγικές αντιμετώπισης συναισθηματικών προβλημάτων που δεν μπόρεσε να λύσει σε ξύπνια κατάσταση.
Όταν ονειρεύεσαι ότι ψάχνεις την έξοδο σε ένα σύμπλεγμα διαδρόμων, ο ψυχισμός σου προσπαθεί ενεργά να «κυριαρχήσει» (master) πάνω σε ένα συναίσθημα εγκλωβισμού ή απομόνωσης, ελέγχοντας το περιβάλλον βήμα-βήμα, μέσα σε ένα απόλυτα ασφαλές, εσωτερικό περιβάλλον.
Η συνέντευξη του Kane Parsons στο IndieWire
Μιλώντας με τον Parsons, γίνεται σαφές ότι δεν έφτιαξε τα βίντεο του «Backrooms» απλώς ως ένα δείγμα γραφής (proof of concept) για μια ανεξάρτητη ταινία τρόμου. Ο νεαρός σκηνοθέτης είναι ένα παιδί του διαδικτύου σε όλη του τη ζωή, που μεγάλωσε βλέποντας βίντεο στο YouTube και δεν έχει καμία πρόθεση να τα εγκαταλείψει τώρα που μπήκε στο Χόλιγουντ.
Όπως παραδέχεται και ο ίδιος, ο Parsons βλέπει τη δημιουργία ταινιών τόσο ως μηχανική όσο και ως τέχνη, απολαμβάνοντας την επίλυση προβλημάτων που απαιτείται για τη δημιουργία κάθε πλάνου. Το «Backrooms» αντανακλά τόσο την ανατροφή του στο διαδίκτυο όσο και τη μεθοδική του προσέγγιση στη σκηνοθεσία, σηματοδοτώντας την άφιξη μιας νέας, τολμηρής φωνής στον χώρο των ταινιών του είδους (genre films).
«Ήμουν ένας άνθρωπος πολύ δεμένος με το διαδίκτυο στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου», δήλωσε ο Parsons σε πρόσφατη συνέντευξή του στο IndieWire. «Γεννήθηκα την ίδια χρονιά με το YouTube, οπότε δεν είχα σωστή πρόσβαση στο διαδίκτυο μέχρι τα οκτώ ή εννιά μου, αλλά ακόμα και τότε, ήταν μια αρκετά σταθερή πορεία προς το να παρακολουθώ πολλές ανεξάρτητες ταινίες μικρού μήκους στο YouTube, πολλούς YouTubers που χρησιμοποιούσαν οπτικά εφέ (VFX). Άρχισα να ασχολούμαι με κανάλια που βασίζονταν στα VFX, γεγονός που με βοήθησε να καταλάβω ότι είναι κάτι προσβάσιμο και κάτι που θα μπορούσα να κάνω κι εγώ. Ξεκίνησα με τους πόρους που είχα, όπως ένα λάπτοπ· κατέβαζα πειρατικά λογισμικά VFX και τέτοια πράγματα όταν ήμουν περίπου 11 ετών και άρχισα να μαθαίνω το After Effects».
Ο Parsons ξεκίνησε κάνοντας animation για το «Attack on Titan», αλλά δεν πέρασε πολύς καιρός πριν δει το αρχικό thread του 2019 για το «Backrooms» στο 4Chan, το οποίο απεικόνιζε απόκοσμα υπόγεια γεμάτα με έντονο κίτρινο φως και κατόψεις που δεν έμοιαζαν να τελειώνουν ποτέ. Οι εικόνες έγιναν viral για την ικανότητά τους να αποτυπώνουν την ανησυχητική ιδέα των «μεταβατικών χώρων» (liminal spaces) σε μία μόνο εικόνα. Αν και ο Parsons δεν τις σκέφτηκε ο ίδιος, πήρε τη σκυτάλη και έτρεξε, δημιουργώντας μια σειρά από βίντεο στο YouTube που εισήγαγαν τη δική τους μυθολογία για το «Backrooms». Αυτό τελικά οδήγησε στην επιτυχία του στο Χόλιγουντ, αλλά ο ίδιος επιμένει ότι οι προθέσεις του ήταν πολύ πιο αθώες.
«Νιώθω ότι μπήκα στη δημιουργία της πρώτης μικρού μήκους ταινίας και αυτού του πρώτου μικρού τμήματος της σειράς στο YouTube χωρίς να έχω καμία απολύτως επαφή με τη βιομηχανία», είπε. «Δεν είχα καμία οπτική γωνία πάνω σε αυτό. Δεν είχα κανένα άμεσο σχέδιο να κάνω μια ταινία μικρού μήκους που θα με ωθούσε σε κάτι άλλο. Αυτή δεν ήταν η πρόθεση».
Παρά τις προσπάθειές του όμως, τα βίντεο τον ώθησαν σε μερικές πολύ συναρπαστικές ευκαιρίες. Όταν το Χόλιγουντ άρχισε να τον καλεί, ένιωσε απλώς ανακούφιση που είχε μια δικαιολογία για να καθυστερήσει να πάρει αποφάσεις για το πανεπιστήμιο.
«Η κυκλοφορία του για πρώτη φορά και η εμπειρία αυτή ήταν σαν να μπήκε ένα εμπόδιο, αλλά νομίζω ότι ήταν ένα ευπρόσδεκτο εμπόδιο σε αυτό που περνούσα εκείνη την εποχή», είπε. «Επειδή ήμουν στην προτελευταία τάξη του λυκείου (junior year). Όπως πολλοί άνθρωποι, περνούσα την πολύ φυσιολογική εμπειρία του να προσπαθώ απλώς να καταλάβω τι στο διάολο θα κάνω τα επόμενα δύο χρόνια, πώς θα είναι το πανεπιστήμιο και πώς θα μοιάζει όλο αυτό. Κοιτούσα αυτές τις επιλογές για να μπω στη βιομηχανία του κινηματογράφου μέσω της ακαδημαϊκής οδού και ένιωθα ότι ήταν τόσο βαλτωμένες με όλα αυτά τα πράγματα που δεν μου φαίνονταν πρακτικά. Και για πολλούς ανθρώπους λειτουργούν, αλλά ένιωθα ότι ήταν πολύ αντίθετα με τον τρόπο που λειτουργούσα εγώ. Και έτσι, ήμουν αρκετά απογοητευμένος με αυτό».
Η προσφορά που τελικά δέχτηκε ο Parsons δεν ήταν καθόλου η μόνη που έλαβε. Πέρασε την τελευταία του χρονιά στο λύκειο δεχόμενος προτάσεις από τη βιομηχανία του θεάματος, ενώ παράλληλα έκανε αιτήσεις για πανεπιστήμια. Και αφού μπήκε στο παιχνίδι η A24, αποφάσισε να παραιτηθεί από την ανώτατη εκπαίδευση για χάρη της προσπάθειας να γυρίσει την ταινία του.
«Ένιωθα πολύ έντονα ότι, μπαμ, ξαφνικά υπάρχει ένας νέος δρόμος που εξακολουθεί να είναι ρισκαδόρικος. Δεν είναι καθόλου σταθερός. Και υπέθετα ότι αυτό θα έρθει και θα φύγει, θα τελειώσει γρήγορα. Αυτό συμβαίνει συνήθως, και είναι ωραίο, αλλά θα προσπαθήσω να μην παρασυρθώ πολύ γιατί βλέπω να συμβαίνει αυτό στους ανθρώπους συνέχεια, και συνήθως καταλήγει στο τίποτα», είπε. «Ήμουν προσεκτικός με αυτό. Και εξακολουθούσα να κάνω αιτήσεις για κολέγια και τα λοιπά. Και δεν ήταν παρά το φθινόπωρο του 2022, όταν παρουσιάζαμε την ιδέα (pitching) στα στούντιο, που έπαιρνα την απόφαση μου για το σχολείο. Και αποφάσισα να επιλέξω ότι θα κρατηθώ γερά. Ήταν αφού πήγαμε με την A24 και αγόρασαν τα δικαιώματα (optioned)».
Ο Parsons τόνισε ότι υπάρχουν πολλές ακόμα ιστορίες να ειπωθούν σε αυτό το σύμπαν τρόμου των μεταβατικών χώρων, του οποίου έχει γίνει ο θεματοφύλακας. Ο σκηνοθέτης δήλωσε ότι επέλεξε σκόπιμα να μην αποκαλύψει πάρα πολλά για αυτό που ο ίδιος θεωρεί ως τη μυθολογία του «Backrooms» — αλλά έχει άφθονο υλικό (lore) έτοιμο για όταν έρθει η ώρα.
«Έχω ένα έγγραφο 70 σελίδων», είπε γελώντας. «Δεν μου αρέσει να πνίγω τους ανθρώπους στη μυθολογία και τις πληροφορίες. Πιστεύω ότι είναι μια ανεύθυνη δημιουργική επιλογή. Συμβαίνει πάρα πολύ στο διαδίκτυο όταν ένας ανεξάρτητος καλλιτέχνης τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας, ας πούμε, για λίγο, όπου φτιάχνει ένα μόνο indie παιχνίδι, όπως μια beta έκδοση ενός παιχνιδιού ή κάτι τέτοιο. Και μετά υπάρχει όλη αυτή η ανταπόκριση. Και μετά, κανάλια στο YouTube αρχίζουν να παίρνουν το έργο και να το καλύπτουν σαν να είναι ένα οριστικοποιημένο δημιουργικό προϊόν με μια βαθιά κρυμμένη μυθολογία και τα λοιπά. Και μετά, βασίζεται υπερβολικά σε αυτό το κομμάτι της μυθολογίας. Και καταλήγεις με αυτό το περίεργο φούσκωμα, όπου γίνεται πολύ ξένο για τους ανθρώπους που δεν το πλησιάζουν ως φανατικοί θαυμαστές και το βλέπουν για πρώτη φορά. Ξαφνικά μπαίνουν σε αυτό, και είναι φτιαγμένο εγγενώς για ανατομή από κανάλια του YouTube».
Συνέχισε: «Και μερικές φορές φτιάχνω πράγματα με την επιθυμία να τα κοιτάξει ο κόσμος και να τα αναλύσει, και αυτό είναι μέρος της εμπειρίας. Αλλά νομίζω ότι όταν πρόκειται για αυτού του είδους τα πράγματα, και ειδικά όταν προσπαθείς να τα μεταφέρεις σε μια ταινία μεγάλου μήκους, μπορείς εύκολα να παραπατήσεις και να προσπαθήσεις να στριμώξεις πληροφορίες πέντε ετών σε ένα μόνο παράθυρο 90 λεπτών… Η σκέψη μου ήταν ότι, αν μπορούμε να αποφύγουμε αυτή την παγίδα και να το κάνουμε σωστά, νομίζω ότι αυξάνονται οι πιθανότητές μας να ανοίξουμε την πόρτα για να μπορέσουμε να το συνεχίσουμε με έναν πιο καλοζυγισμένο και σωστό τρόπο».
Η καριέρα του Parsons θα μπορούσε να πάει σχεδόν οπουδήποτε από εδώ και πέρα. Όπως είναι φυσικό, παίρνει τα πράγματα ένα βήμα τη φορά, αν και δήλωσε ότι οι προτεραιότητές του είναι να πει περισσότερες ιστορίες για το «Backrooms» είτε σε μια επεισοδιακή σειρά είτε σε περισσότερες ταινίες, ενώ παράλληλα θα συνεχίσει να κυκλοφορεί πρότζεκτ στο YouTube. Προφανώς θα υπάρξει χρόνος για κάθε είδους πρότζεκτ στην καριέρα του, αν και η συζήτησή μας έδειξε ότι σκοπεύει να συνεχίσει να ισορροπεί ανάμεσα στο Χόλιγουντ και τις πιο περίεργες γωνιές του διαδικτύου. Ο σκηνοθέτης εξακολουθεί να αρνείται να πάρει όλα τα εύσημα για το σύμπαν του «Backrooms», τονίζοντας ότι διάφοροι καλλιτέχνες κυκλοφόρησαν τη δική τους εκδοχή για αυτές τις εικόνες στο διαδίκτυο και ο ίδιος απλώς έτυχε να γίνει δημοφιλής.
«Η δική μου είναι απλώς μια ιστορία του "Backrooms", σίγουρα όχι η επίσημη», είπε. «Δεν υπάρχει επίσημη».
Συνεντεύξεις των δύο πρωταγωνιστών
«Νομίζω ότι ο Kane αγγίζει πραγματικά κάτι που υπάρχει στην ψυχολογία πολλών ανθρώπων», λέει ο Ejiofor. «Έφευγα κάποιες μέρες από τα γυρίσματα και σκεφτόμουν: πώς αντιλαμβάνομαι τη μνήμη μου; Πώς αναδιαμορφώνω τα γεγονότα; Μήπως δημιουργώ τα δικά μου backrooms, αυτές τις παραμορφώσεις άλλων πραγμάτων; Μήπως λειτουργώ με έναν ελαφρώς κυκλικό τρόπο με μικρές προσαρμογές;»
Η υπαρξιακή πλευρά άρεσε και στην Reinsve, «όπως το πώς περιστρέφεται γύρω από την ψυχολογία και πώς μπορείς να χαθείς στα ίδια σου τα μοτίβα και πόσο δύσκολο είναι να ελευθερωθείς από αυτά».
«Σε ατομικό επίπεδο, μπορείς να πεις ότι αυτός ο χώρος έχει ανοίξει για κάποιον που ίσως έχει κλειστεί στον εαυτό του προς κάθε άλλη κατεύθυνση και κάθεται ακίνητος, κοιτάζοντας έναν τοίχο για πάρα πολύ καιρό», λέει ο Parsons, αλλά βλέπει επίσης τα backrooms ως αντανάκλαση μιας ευρύτερης δυσφορίας, «έναν μη-χώρο που αναπαράγεται από μια βιομηχανική μονοκαλλιέργεια».
Τα περιγράφει ως «το προφανές αποτέλεσμα όλων όσων κάνουμε ως είδος εδώ και πολύ, πολύ καιρό...
Τα πάντα αρχίζουν να μοιάζουν όλο και περισσότερο μεταξύ τους, και πνιγόμαστε στις πληροφορίες.
Αλλά όλη αυτή η πληροφορία μετατρέπεται απλώς σε ένα σύννεφο θορύβου που μοιάζει εντελώς χωρίς νόημα. Φτάνουμε σε ένα σημείο όπου οι πληροφορίες για τον κόσμο μας φιλτράρονται μέσα από τόσα πολλά συστήματα που εγγενώς τις βάζουν σε ένα μπλέντερ και τις ξερνούν πίσω σε μια αρκετά παραμορφωμένη μορφή».
Αυτό που φαίνεται να εννοεί είναι ότι το δομημένο περιβάλλον είναι ήδη μια αντανάκλαση της κοινωνικής μας τρέλας. Η κοινοτοπία είναι κακή, θα μπορούσε να πει κανείς. Άλλοι έχουν ερμηνεύσει τη μεταφορά με όρους που κυμαίνονται από την απομόνωση του Covid μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη ή έναν γενικότερο μεταμοντέρνο «θάνατο του νοήματος».
Ο Ejiofor το συνοψίζει εύστοχα: «Καταλαβαίνω κατά κάποιο τρόπο τι θέλει να πει. Δεν μπορώ να το εκφράσω ακριβώς με λόγια, αλλά το νιώθω – και αυτό είναι ο κινηματογράφος, έτσι δεν είναι;»
- ‘Backrooms’ Director Kane Parsons Had to Choose Between College Apps and an A24 Deal
- Are you sitting uncomfortably? How Backrooms upended the horror movie
- From Horror to Healing: The Neuroscience of Liminal Spaces
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου