Ένας πλούσιος βιομήχανος σκοτώνει με ξίφος τη φιλόλογο ερωμένη του. Η υπόθεση λαμβάνει αδιανόητες διαστάσεις και αποκτά ακόμα και ταξικά χαρακτηριστικά. Τίποτα, ωστόσο, δεν ήταν όπως φαινόταν.
«Κάναμε οριακές πράξεις και ανακαλύψαμε τη βία στον έρωτα. Μέσα σε διαπληκτισμό, που δεν είχε σχέση με τον έρωτα, άθελά μου της έδωσα ένα χαστούκι. Και μετά από αυτό φθάσαμε σε οργασμό και μείναμε έκπληκτοι γι’ αυτό».
Τα λόγια αυτά ανήκουν στον βιομήχανο Ιωσήφ Βαγιωνή. Τα είπε στο δικαστήριο απολογούμενος για τη δολοφονία της φιλολόγου Νέλλης Πίσχου με την οποία έζησε, όπως ο ίδιος έλεγε, έναν έρωτα που έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις με τους πειραματισμούς, τα επικίνδυνα ερωτικά παιχνίδια και τις ακραίες συμπεριφορές να βρίσκονται σε πρώτο πλάνο.
Ο Βαγιωνής, 15 χρόνια μεγαλύτερος της Πίσχου, επιτυχημένος επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης της βιομηχανίας ΕΛΚΟ, είχε αδυναμία στις γυναίκες αλλά στη Νέλλη βρήκε όλα αυτά που έψαχνε. Κυρίως τον έρωτα και το σεξ δίχως όρια.
Μια σχέση πάθους, ένα άγριο έγκλημα
Η 33χρονη Νέλλη Πίσχου, φοιτήτρια της γαλλικής φιλολογίας, γνωρίζει τον 47χρονο βιομήχανο Σήφη Βαγιωνή, και αμέσως οι δυο τους συνδέονται με έναν σχεδόν υπερφυσικό τρόπο. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον.
Το πάθος, το ερωτικό πάθος, είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε αυτή την, εκτός ελέγχου, σχέση. Καμία δεν μπορεί να συγκριθεί με τη Νέλλη. Κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί με τον Σήφη. Και κάπως έτσι, μετά από κάποιο διάστημα, οι δυο τους εγκαταλείπουν τους συζύγους τους και παραδίδονται σε αυτό το επικίνδυνο ερωτικό παιχνίδι.
Όλα συνέβησαν πολύ νωρίς για την Ελένη Πίσχου. Στα 19 της χρόνια, μόλις είχε τελειώσει το Αρσάκειο και ήταν φοιτήτρια της Γαλλικής Φιλολογίας, γνώρισε τον Σήφη Βαγιωνή. Ήταν μια σχέση ανατροπής των πάντων. «Ήταν το μέτρο σύγκρισής της για το άλλο φύλο» θα καταθέσει ένας ψυχίατρος. Κανένας άλλος δεν σημαίνει κάτι για την Πίσχου. Κανένας δεν μπορεί να αντέξει στη σύγκριση με τον Σήφη. Και ο άνδρας της Νέλλης, που τότε, το 1982, ήταν φαντάρος, δεν άντεξε πάνω από δύο χρόνια. Ο γάμος τους διαλύθηκε και το μόνο που έμεινε από αυτόν ήταν ο Άγης. Ο γιος της Νέλλης, που σήμερα καλείται να βρει την άκρη του νήματος για ένα φόνο που του στέρησε «εκείνη που μονάχα στη ζωή μου αγαπούσα».
Η Πίσχου είχε όνειρα τότε πολλά. Ήταν έξυπνη, χαρούμενη, ζωντανή. Όλοι έτσι την περιγράφουν ως το τέλος και ο Βαγιωνής. Μπαίνει σε αυτή τη σχέση με την απειρία της ηλικίας της και το πάθος της που είναι ασύνορο. Θέλει να ζήσει. Και να ζήσει τον έρωτά της με τον Βαγιωνή. Κανένας τότε δεν θα μπορούσε να προσδιορίσει τη συνέχεια και το τέλος μιας σχέσης που άρχισε όπως όλες. Ο μεγαλοβιομήχανος βρίσκει στο πρόσωπό της το «ομόλογο άτομο στο σεξ», όπως λένε οι ειδικοί. Εκείνη τον ερωτεύεται παράφορα. Τα δύο παιδιά του που ακόμη δεν τα είχε αναγνωρίσει ο Βαγιωνής και ένα τρίτο, που ακούγεται πως έχει στη Θεσσαλονίκη, δεν μπορούν να λειτουργήσουν ανασταλτικά για τη 19χρονη φοιτήτρια.
Τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στη σχέση τους. Ίσως, ούτε οι ίδιοι να μπορούσαν να εμποδίσουν αυτή την ακαταμάχητη ερωτική έλξη που ένιωθαν ο ένας για τον άλλο. Αργότερα στη δίκη οι ειδικοί θα κάνουν λόγο για το «ομόλογο άτομο στο σεξ», μια κατάσταση δηλαδή, όπου οι δυο σύντροφοι εκφράζονται με τρόπο ακραίο και λειτουργούν μόνο με βάση τον σεξουαλικό εαυτό τους.
Αυτό ήταν ο ένας για τον άλλο. Η Νέλλη είναι μια νεαρή γυναίκα που θέλει να ζήσει τη ζωή της στο έπακρο. Ο Σήφης, 15 χρόνια μεγαλύτερος της, επιτυχημένος επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης της βιομηχανίας ΕΛΚΟ με έδρα τη Λυκόβρυση Αττικής, έχει αδυναμία στις γυναίκες αλλά στη Νέλλη βρίσκει όλα αυτά που έψαχνε. Κυρίως τον έρωτα και το σεξ δίχως όρια.
Και ξαφνικά όλα αυτά δεν είναι αρκετά. Μπαίνει στη μέση η κτητικότατα. Ο ένας ζηλεύει τον άλλο. Και επειδή αμφότεροι ξέρουν πως μπορούν να κάνουν τον άλλο να ζηλέψει, το εκμεταλλεύονται και το χρησιμοποιούν για να κάνουν ακόμα πιο έντονο αυτό το ερωτικό παιχνίδι.
Κάνουν εφήμερες σχέσεις, δοκιμάζουν να βρουν άλλους συντρόφους, αλλά είπαμε... Κανείς δεν είναι Σήφης. Καμία δεν είναι Νέλλη. Και κάπως έτσι η εμμονή μεγαλώνει. Το πάθος γιγαντώνεται. Το παιχνίδι γίνεται πιο επικίνδυνο καθώς, πλέον, υπάρχει και ο παράγοντας ζήλια στη μέση.
Το 1989 το ζευγάρι αποκτά ένα παιδί. Τη Νεφέλη. Οι ισορροπίες αλλάζουν μια και καλή. Η Νέλλη θέλει, πλέον, η σχέση τους να γίνει νόμιμη και μόνιμη. Ο Βαγιωνής, όμως, που είχε άλλα δυο παιδιά εκτός γάμου, δεν είναι από αυτούς τους ανθρώπους. Εκείνος, όμως, είναι που θα κάνει το μοιραίο λάθος.
Δεν ήταν βέβαια η μόνη γυναίκα που βρέθηκε στον δρόμο του και μοιράστηκε το κρεβάτι του τα 12 χρόνια όπου η Πίσχου κυριάρχησε στη ζωή του. Η Πίσχου όμως ήταν η μία. Άλλη δεν υπήρχε σαν αυτή. Και ας είχε ο Βαγιωνής δύο παιδιά με τη σημερινή σύζυγό του, που τα αναγνώρισε τρία περίπου χρόνια μετά τη γέννησή τους. Και ας συζούσε με τη Λέλα Παπαδοπούλου, μάνα των παιδιών του, που αποφάσισε να τη νυμφευθεί μόλις το 1991. Η Νέλλη, έτσι τη φώναζε ο Βαγιωνής, ήταν η γυναίκα που τον τάραζε. Που τον έκανε να ξεπερνά τον εαυτό του. Ήταν εκείνη που ανέβαζε τον πήχη της προσωπικότητάς του δύο πόντους παραπάνω. «Με κάλυπτε», θα πει, «μου έδινε ανωτερότητα». Ήταν «δοσμένοι» ο ένας στον άλλον. Ο καθένας όμως με τρόπο διαφορετικό. Και με άλλες προσδοκίες.
Η ταύτισή τους, που στο σεξουαλικό πεδίο ήταν δυσεύρετη, δεν έφθανε να καλύψει και τα θέλω τους. Αλλα ήθελε ο Βαγιωνής από τη ζωή και άλλα η Πίσχου. Αυτό το «άλλα» τους χώριζε, τους βασάνιζε και τους τυραννούσε. Και ήταν εκείνο που στάθηκε η αιτία αλλά και η αφορμή για να δώσει τη λύση ο θάνατος. Η Νέλλη Πίσχου άλλωστε το είχε προφητικά προβλέψει. Και είχε εκμυστηρευθεί στον 16χρονο γιο της Αγη: «Νέα θα φύγω από τη ζωή»· και ένας μάρτυρας στη δίκη είχε επισημάνει: «Ο θάνατος στη σχέση αυτή θα πει την τελευταία λέξη».
Ένα «φλας μπακ» στη μοιραία σχέση του μεγαλοβιομήχανου και της Νέλλης Πίσχου, έτσι όπως στη δικογραφία αποτυπώνεται, φωτίζει τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, αναδεικνύει το ψυχολογικό προφίλ τους, τη διαδρομή της σχέσης ως τον φόνο και τα πρόσωπα του περιβάλλοντός τους, που αρκέστηκαν σε ρόλους εξυπηρέτησης της δικής τους λογικής, των συμφερόντων τους και των μικροτήτων που η μικροαστική λογική επιβάλλει.
Όταν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσει το απόλυτο... μπάχαλο στο οποίο έχει περιέλθει σε ότι αφορά την προσωπική του ζωή, αποφασίζει να παντρευτεί την γυναίκα με την οποία είχε αποκτήσει τα δυο παιδιά.
Όταν δύο χρόνια αργότερα η Πίσχου τυχαία από τον ινδό υπηρέτη του Βαγιωνή μαθαίνει ότι η σχέση του με τη Λέλα δεν είναι τυπική και δεν διατηρείται μόνο χάριν των παιδιών, η Λέλα, σύζυγος Βαγιωνή πια, της το επιβεβαιώνει με λεπτομέρειες. Της αναφέρει εκείνο που η Πίσχου δεν μπορεί να διανοηθεί: ότι ο Βαγιωνής έχει σεξουαλικές σχέσεις με άλλη γυναίκα. Το σημείο αυτό είναι η ώρα μηδέν. Η αντίστροφη μέτρηση για ό,τι ακολούθησε έχει ήδη αρχίσει. Η Νέλλη Πίσχου δεν θέλει πια να μείνει στη σχέση με τον μεγαλοβιομήχανο. Δεν ελπίζει τίποτε πια. «Δεν περιμένω τίποτε από κανέναν» θα γράψει λίγη ώρα προτού πεθάνει. Εκείνος έχει κάνει την επιλογή του.
Αρχίζει να τον πιέζει να αναγνωρίσει το παιδί τους. Να συνδράμει οικονομικά στην ανατροφή του. Δεν τον απειλεί το ομολογεί και ο ίδιος. Τον πιέζει όμως αφόρητα και έχει αποφασίσει να φύγει οριστικά. Δημιουργεί σχέση με ένα συνάδελφό της. Ο Βαγιωνής επεμβαίνει και η Πίσχου γυρνά πίσω στο μαγκανοπήγαδο του αδιεξόδου. Είναι όμως αποφασισμένη. Για πρώτη φορά στα 12 χρόνια η ισορροπία διαταράσσεται. Ο Σήφης, «που έκανε τη ζωή του αλλά διατηρούσε την ελευθερία του», όπως θα καταθέσουν οι ειδικοί που κλήθηκαν να σκιαγραφήσουν στη δίκη το ψυχολογικό πορτρέτο του, χάνει τον έλεγχο του παιχνιδιού. Διαισθάνεται ότι η Πίσχου τέλος.
Πανικοβάλλεται και αγωνιά. Είναι κάτι που δεν θέλει. Τη θέλει αλλά με τους δικούς του όρους. Όπως έχει μάθει τόσα χρόνια. Το τέλος όμως είναι ορατό. Αν τώρα το έδωσε ο ίδιος ή η «κακιά στιγμή» θα το αποφασίσει το δικαστήριο. Εκείνη πάντως ήθελε να ζήσει, όπως γράφει σε ένα από τα δεκάδες γράμματά της: «Να ζήσω με αξιοπρέπεια». Δεν πρόλαβε όμως. Έφυγε «σαν ρημαγμένη ψυχή», όπως επισημαίνεται στην απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου. Πεθαίνει μόνη, εγκαταλειμμένη από τον εραστή της σε ένα νοσοκομείο.
Όταν η Πίσχου αποφασίζει να προχωρήσει τη ζωή της, ο Βαγιωνής αντιδρά. Δε θέλει να τη χάσει. Παραλογισμός. Τώρα, πλέον, η Νέλλη είναι αυτή που έχει το πάνω χέρι σε αυτή την ολέθρια σχέση αλλά και η ίδια έχει καταρρεύσει. Δεν έχει απομείνει τίποτα από εκείνο το χαρούμενο κορίτσι που αποζητούσε την περιπέτεια.
Το βράδυ της 18ης Φεβρουαρίου 1994 ο Σήφης και η Νέλλη ήταν στο γραφείο του βιομηχάνου στη Λυκόβρυση. Κάποια στιγμή ο Βαγιωνής παίρνει τηλέφωνο τον φύλακα του εργοστασίου και του λέει να πάει στο γραφείο αμέσως γιατί η Νέλλη κάτι έπαθε. Ο φύλακας μπαίνει και βρίσκει την 33χρονη γυναίκα νεκρή. Δίπλα της υπήρχε ένα ματωμένο ξίφος.
Μια υπόθεση που συγκλόνισε
Οι τελευταίες φράσεις πριν από το μοιραίο
Πάντα εκείνη έγραφε. Για τα πάντα. Για όλες τις κινήσεις της. Τα γράμματα της Ελένης Πίσχου, που τόσο συζητήθηκαν, φωτογραφίζουν τον ψυχισμό της, φωτίζουν το είναι της και αποτελούν την ακτινογραφία της σχέσης της με τον Σήφη Βαγιωνή. Είναι δεκάδες. Εκείνη έγραψε γιατί «αυτός ήταν κλειστός κι απόμακρος» θα πει ένας μάρτυρας. Η Πίσχου άλλωστε δεν τα κατάφερνε στα λόγια.
Γράφει ως το τέλος. Σε σημειώματα είναι τα τελευταία λόγια της προτού πεθάνει. Σημειώματα που δίνουν τη δική της εκδοχή για τη βραδιά του φόνου. «Δεν περιμένω ΤΙΠΟΤΑ από κανέναν» γράφει στο ένα και στο άλλο «ΠΟΤΕ ΜΟΥ συμβιβασμό». Ενώ σε άλλα τρία παίζει με τον στίχο του Καββαδία και αλλάζει (γιατί άραγε;) τη λέξη στιλέτο με το «μαχαίρι». «Ένα maxairi (με λατινικούς χαρακτήρες) έχω σφιχτά στη ζώνη μου σφιγμένο, που ιδιοτροπία μ…». Και σε άλλο σημείωμα: «Ένα maxairi» και στο τρίτο και τελευταίο. «Ένα μαχαίρι έχω σφ…». Η τελευταία λέξη της.
Και η τελευταία επιστολή της. Φέρει ημερομηνία 9 Ιανουαρίου του 1994. Ο φόνος γίνεται ένα μήνα αργότερα, στις 18 Φεβρουαρίου. «Όλα αυτά που συνέβησαν», γράφει η Πίσχου, «δεν έχουν καμιά σημασία για το μέλλον, γιατί δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε μια στιγμή πια» (εννοεί τον γάμο του Βαγιωνή με τη Λέλα που είχε μάθει λίγες μέρες νωρίτερα) και συνεχίζει: «Φθάνει πια, αισθάνομαι πόνο αβάστακτο αλλά το θέλω, πρέπει να το ξεπεράσω, άλλωστε από αυτά που σου γράφω θα πρέπει να καταλάβεις ότι δεν πρόκειται να σας ξαναενοχλήσω. Σκοπεύω να ζήσω με αξιοπρέπεια και να κάνω αξιόλογα πράγματα στη ζωή μου. Θα ήθελα παρ’ όλα αυτά, επειδή πια βλέπω ξεκάθαρα, να σου ζητήσω κάτι ψύχραιμα και ήρεμα. Κακώς ή καλώς η Νεφέλη υπάρχει. Δεν θέλω να την αναγνωρίσεις πριν το θελήσεις εσύ… Έπειτα κάτι τέτοιο θα ερέθιζε τη Λέλα ακόμα, ειδικά τώρα. Θέλω να πιστεύω ότι κάποτε θα το κάνεις. Αυτό που θα ήθελα τώρα είναι με βοηθάς οικονομικά. Ξέρεις και εσύ πολύ καλά ότι το κλίμα θα είναι πολύ καλύτερο αν υπάρχει κάποια άνεση. Θέλω τη βοήθειά σου σ’ αυτό. Αν με ρωτήσεις πόσα θα ήθελα θα σου απαντούσα όσα θα ήθελες εσύ. Ξέρω, π.χ., ότι για τον Σόφι (τον ινδό υπηρέτη) δίνεις 100 χιλιάδες το μήνα. Το πόσα θα θέλεις, αν θέλεις, να διαθέσεις για την κόρη σου θα το αποφασίσεις εσύ».
Πολλά από τα γράμματά της αναφέρονται μόνο στις σεξουαλικές τους συνευρέσεις. Περιγράφουν με λεπτομέρειες τα δρώμενα των προσωπικών τους στιγμών. Η Πίσχου φαίνεται παραδομένη στον έρωτά της. Ό,τι και αν κάνει ο Βαγιωνής είναι δικό του και της αρέσει. Του γράφει ακόμη για τις αγορές της, για τις καθημερινές λεπτομέρειες της ζωής της. Τα γράμματά της με τις σεξουαλικές περιγραφές είχαν προσκομιστεί στο δικαστήριο του πρώτου βαθμού. Και τότε είχαν χαρακτηριστεί προσπάθεια «εξαφάνισης» της μνήμης της Πίσχου. Στη δίκη που συνεχίζεται είναι άγνωστο αν θα διαβαστούν και πάλι.
Δυο ημέρες μετά το έγκλημα, ο Βαγιωνής παραδίδεται στην Ελληνική Αστυνομία και ομολογεί τη δολοφονία της Νέλλης. Προφυλακίζεται αλλά σύντομα αφήνεται ελεύθερος προκαλώντας οργισμένες αντιδράσεις τόσο από την οικογένεια του θύματος όσο και από την κοινωνία που είχε αρχίσει να μαθαίνει, από τον Τύπο της εποχής, λεπτομέρειες για τη μοιραία ερωτική σχέση του ζευγαριού και είχε αρχίσει να δίνει ακόμα και ταξικά χαρακτηριστικά σε αυτή, αφού πολλοί θεωρούσαν πως ο πλούσιος βιομήχανος, έκανε ότι ήθελε τη φτωχή φιλόλογο και στο τέλος τη σκότωσε επειδή του ζήτησε λεφτά για το παιδί τους!
Στη δίκη που ξεκίνησε περίπου δυο χρόνια μετά, τον Μάρτιο του 1996, ο Βαγιωνής, αρχικά υποστήριξε, πως είναι αθώος και πως το μοιραίο συμβάν έγινε πάνω στο ερωτικό παιχνίδι όταν οι δυο τους προσπαθούσαν να αναπαραστήσουν μια σκηνή από την ταινία «Ο σωματοφύλακας»!
Αργότερα, ο Βαγιωνής, θα αλλάξει στάση και θα πει πως η Πίσχου. Υποστήριξε ότι και οι δυο τους είχαν καταναλώσει μεγάλη ποσότητα αλκοόλ. Συνέχισε λέγοντας πως εκείνη του έλεγε οτί στην θέα ενός ξίφους που υπήρχε πάνω στο γραφείο, σκεφτόταν την αυτοκτονία. Ο Βαγιωνής είχε χάσει τον πατέρα του με αυτόν τον τρόπο και είχε μια ευαισθησία. Έβγαλε έξω το ξίφος και της είπε να σταματήσει τις υπερβολές, προκαλώντας την να το κάνει. «Έκανε μια γρήγορη κίνηση και καρφώθηκε πάνω στο ξίφος. Έμεινε για λίγο άφωνη και μετά κατέρρευσε, όπως πέφτει ένα σπίτι», είχε πει.
«Η ερωτική μου ζωή είχε και το στοιχείο της αθλιότητας. Δεν συμπεριφερόμουν σαν φυσιολογικός άνθρωπος που θα σκεπτόταν ότι πληγώνει και εκμεταλλεύεται ανθρώπους που τον αγαπούν. Δεν είχα τη δύναμη να κόψω αυτή τη σχέση. Είχαμε μια σχέση οριακή και ψάχναμε κάτι άλλο. Κάναμε οριακές πράξεις και ανακαλύψαμε τη βία στον έρωτα. Μέσα σε διαπληκτισμό, που δεν είχε σχέση με τον έρωτα, άθελά μου της έδωσα ένα χαστούκι. Και μετά από αυτό φθάσαμε σε οργασμό και μείναμε έκπληκτοι γι’ αυτό», είχε πει ο Βαγιωνής στην πρωτοβάθμια δίκη του.
«Ξεφύγαμε από τα φυσιολογικά και η σχέση μας ήταν έξω από νορμάλ συνθήκες. Η ένταση που είχαμε μας οδηγούσε σε υπερευαισθησίες. Ήταν αμέτρητες οι φορές που χωρίσαμε. Όταν βρισκόμασταν χάναμε την επαφή με τον κόσμο, με αποτέλεσμα να μένουμε μαζί μέχρι οκτώ ώρες, ενώ ξεκινάγαμε για δύο. Λέγαμε τους εαυτούς μας πρεζάκηδες. Το ''άρπα κόλλα'' το δικό μας κρατούσε δύο ώρες», είχε προσθέσει σε άλλο σημείο.
Η αναπαράσταση του εγκλήματος έγινε με καθυστέρηση δυο ετών, μπροστά στο κακουργιοδικείο Χαλκίδας. Από την πρώτη στιγμή, η κοινή γνώμη στράφηκε εναντίον του.
Η δίκη σημαδεύτηκε από πρωτοφανής εντάσεις. Η μητέρα του θύματος, η κ. Ευδοξία, είχε πετάξει μέχρι και ένα παπούτσι στον Βαγιωνή τον οποίο αποκαλούσε διαρκώς δολοφόνο. Εκείνη η δίκη ήταν η πρώτη που ήρθαν αντιμέτωποι ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος και ο Αλέξανδρος Κατσατώνης, δυο από τους μεγαλύτερους νομικούς της χώρας. Το κλίμα ήταν τόσο τεταμένο πως ο Λυκουρέζος κατηγορήθηκε πως επιτέθηκε στην πρόεδρο του δικαστηρίου μέσα στο γραφείο της.
Η πρώτη δίκη ολοκληρώθηκε μια ημέρα σαν σήμερα, στις 21 Μαΐου 1996. Ο Βαγιωνής καταδικάστηκε σε κάθειρξη 21 ετών και στο εφετείο σε 17ετή φυλάκιση (του αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό της καλής συμπεριφοράς).
Οι κατηγορίες κατά του Α. Λυκουρέζου
Ένα χρόνο μετά την απόφαση του δικαστηρίου, ο ποινικολόγος Αλέξανδρος Λυκουρέζος κατηγορήθηκε για παραβίαση των κανόνων δεοντολογίας του δικηγορικού λειτουργήματος. Το Πειθαρχικό Συμβούλιο έστειλε πόρισμα-εισήγηση, σύμφωνα με το οποίο ο δικηγόρος παραπέμφθηκε στο πειθαρχικό, προκειμένου να απολογηθεί για τη συμπεριφορά του προς το δικαστήριο στην υπόθεση Βαγιωνή.
Ο κ. Λυκουρέζος κατηγόρησε το δικαστήριο για την απόφασή του λέγοντας ότι πρόκειται για “προαποφασισμένες απόψεις”. Σύμφωνα με το πόρισμα, μόλις εκφωνήθηκε η απόφαση από την πρόεδρο του δικαστηρίου, Χριστοφή Μπακατσέλου, ο δικηγόρος είπε πως επιβεβαιώθηκαν οι προβλέψεις του, σύμφωνα με τις οποίες “οι τακτικοί δικαστές είχαν προαποφασίσει την καταδίκη του κατηγορουμένου”.
Η απάντηση της προέδρου στοιχειοθέτησε τη δεύτερη κατηγορία σε βάρος του διάσημου ποινικολόγου.
“Ήρθατε στο γραφείο μου και με απειλήσατε παρουσία της συναδέλφου μου κυρίας Μαρίας Γαλάνη”, είπε.
Το Πειθαρχικό Συμβούλιο αποφάσισε πως “ο εγκαλούμενος δικηγόρος έδωσε την εντύπωση της καταφρονήσεως του θεσμού της Δικαιοσύνης” και “επέδειξε συμπεριφορά που είναι αντίθετη με τις παραδόσεις του Δικηγορικού Σώματος”.
Αποφυλακίστηκε, αφού είχε εκτίσει τα 3/5 της ποινής του, τον Μάρτιο του 2002 με το υπ' αριθμόν 392/2002 βούλευμά του το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πειραιά, που έκρινε ότι ο βιομήχανος «είχε επιδείξει κατά τη διάρκεια της κράτησής του στις φυλακές υποδειγματική συμπεριφορά».
Επιμέλεια άρθρου: George James
Πηγές:
- Υπόθεση Βαγιωνή: Ο βιομήχανος που σκότωσε την ερωμένη του με ξίφος
- Τα άγρια ερωτικά παιχνίδια και η δολοφονία της Νέλλης Πίσχου από τον Ιωσήφ Βαγιωνή
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου